O kadar depresif bir kitaptı ki her öykünün sonunda ana karaktere ne olacağını tahmin ederek okumaya devam ettim. Zweig’in ölüm şeklini düşünürsek karakterlerinin sonu yazarın psikolojisi için bize ipuçları veriyor bence tabii öyle de olmayabilir ama bir düşündürmüyor değil yani..
Hiçbir şeyin benim için gerçekleşmediği, ama yine de her şeyin bana dahil olduğu duygusunu taşıyordum yalnızca; ilgisiz kalsam da, çok derin ve çok gerçek şeyler tadıyor olmak müthiş mutluluk veren bir duyguydu, ruhumun en canlı kaynağını oluşturur, tanımadığım yerlerde şehvet gibi üstüme çekerdi