şeyma sarıoğlu
@seymasar
istanbul
14 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
konu güzel fakat anlatım zayıf.
dili sade denmiş, bence daha ziyade basit.
edebi ağırlığı kuş tüyüne eş.
semboller ve metaforlar kör kör parmağım gözüne şeklinde kitaba boca edilmiş.
depresyon ve intihar karşısında verilen mesajlar, her yerde bulabileceğiniz “ilham verici motivasyon sözleri” yüzeyselliğinde.
çok satanlar ile ilgili tüm ön yargılarımı pekiştirdi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yazar Milorad Pavic bir söyleşisinde, her başlangıç için bir son olduğu inancına katılmadığını, “doğumla başlayan ölümle biter” sözünün hatırlatılması üzerine ise kendi hayatında bu tek yönlü gidişten kaçamadığı için, en azından romanlarında elinden geldiğince bu gerçekten kaçınmaya çalıştığını belirtiyor; kendi yazını için çok giriş çıkışlı kocaman bir ev benzetmesi yapıyor.
Gerçeklik ve kurgunun, başlangıç ve sonun, giriş ve çıkışın birbirine girdiği bambaşka bir dünya sunuyor yazar. İleri seviye büyülü gerçekçilik içeren 16 öykülük bu kitapla verdiğim mücadeleyi sanırım hayatımda hiçbir kitapla vermedim :’) Okuması zor, satır aralarını kaçırmamak mesele, tam yakaladım derken elinden kayıp giden değişik bir ritim. Öykülerin talep ettiği çabadan güdülenerek devam edip bitiren kişinin, kitabı mutlaka beğeneceğini düşünüyorum
Kitaba, arka kapağında yazılanlar dışında, hakkında hiçbir yorum ya da tanıtım okumadan başladım. Sayfalar hızla akarken yavanlık da istikrarını bozmuyordu. Derken geç de olsa bir aydınlanma yaşadım ve hemen ilk sayfaya dönüp çevirisine baktım. Tahmin ettiğim gibi kitap İngilizceden çevrilmiş.
Hırsız, Doğan Kitap tarafından 2017 yılında basılmış. iki bin on yedi. Japon edebiyatı ülkemize yeni girmiş değil. Bu kitabı Japonca aslından çevirebilecek çok başarılı çevirmenler var. Doğan Kitap da bu işe yabancı değil üstelik, Murakami’nin çevirileri ortada.
Kitap ya da yazar hakkında, yayınevinin talihsiz dolaylı çeviri tercihinden sebep, kesin bir yorum yapmak, puan vermek istemiyorum. Dil aktarma yaparak geldiği için kendine bile yabancı çünkü. Emin olduğum tek şey “tüyler ürpertici bir gerilim” falan olmadığı
üç ana bölüm altında toplam on sekiz öyküden oluşan kitabı, Hayvan Hikayeleri’nin hemen ardından, aynı kitaba devam eder gibi okudum. elimde tüm öyküleri olsaydı da ara vermeden okumaya devam edebilseydim keşke. iniş çıkışlarla, temel duygular için dahi verilen açıklayıcı bilgilerle ve akıcı iç konuşmalarla zenginleşen öyküler aynı anda vurucu ve derli toplu.
okurken sık sık “bunları nasıl yazmış?” diye düşündüren yazar hakkında (en azından benim tanımaya başladığım kadarıyla hikayeciliği hakkında) şunu söyleyebilirim: gerçekten başarılı bir anlatıcı cortazar. anlattığı (her neyse) tüm yoğunluk ve detaya rağmen fazla değil, kısa olmasına rağmen az değil. bunu başarmak da hiç ama hiç kolay değil. anlatılandan ziyade anlatılma şekline dikkat eden okuyucuyu hayal kırıklığına uğratmayacak bir yazar diye düşünüyorum. kendisini -başka hikayeleriyle- daha iyi tanımak istiyorum :)
kitapta geçen mekanlarla ilgili betimlemeler sağlam. özellikle mekansal kurgunun kalbi olan kristal ormanın canlı tasviriyle, bu gerçeküstü mekanı tüm muğlaklığına rağmen zihnimde rahatlıkla şekillendirdim.
gelgelelim söyleyecek başka olumlu hiçbir şeyim yok. kitapta üstünkörü yazılmış izlenimi veren yüzeysel, iki boyutlu karakterler cirit atıyor. diyaloglar ortalama bir hollywood filminde rastlanacak türden.
distopya edebiyatı tavsiyesi olarak bi kenara not etmiştim fakat şu zamana kadar okuduğum distopik romanların ortak özelliği olan, uyarı ya da toplumsal eleştiri niteliğindeki karamsar gelecek tablosu bu kitapta asla belirgin değil. Kristalleşerek yayılan orman zaman-mekan algısıyla oynayan bir rüyadan ibaret. net bir simgeselliği, alt metni yok. varsa da ben kaçırdım.
okurken yazar bölük pörçük hatırladığı başıboş bir rüyasını anlatıyor, yorumunu da bana bırakıyor gibi hissettim. ne diyeyim. hayırlara gitsin
