spoiler icerir!!!
oncelikle kitap gercekten cok akici. zaten hizlica da bitirdim ve okurken de zamanin nasil gectigini anlamadim. ama sezinin yazim tarzini sevip sevmemek arasinda bi yerdeyim cunku bazen sirf daha etkili yazmak icin tuhaf betimlemeler kullaniyor gibi hissediyorum. 
On Dün Önceki Kız ve 
Yıldıza Dokunmak kitaplarini da okudugum icin onlari da dusunerek bu yorumu yapiyorum. kitabin konusuna gelirsek maalesef ki asla aradigimi bulamadim, biraz hayal kirikligina ugradim. verdigim puan tamamen eylul karakterine cunku gercekten derin bir karakter oldugunu dusunuyorum. onun agzindan dinledigimiz bu hikayede psikolojisinin saglikli olmadigi, altta yatan kendi icindeki ego savasi ve kendine sardigi kilif sayfalari cevirdikce insani rahatsiz etmeye basliyor. inci ne kadar rahatsiz ettiyse eylul de bir o kadar rahatsiz etti beni yani. hayal kirikligina ugradigim nokta kitap beni asla sasirtmadi. sonunu tahmin etmedim evet ama bunun sebebi de tahmin etmem icin ihtiyacim olan kaynagi asla gormemis olmak. zehra ismi kitaba cok sonradan girdi, eylulun gecmisi hakkinda o anlatana kadar hicbir sey bilmiyorduk. sasirmak icin veya tahmin etmeye calismak icin daha cok bilgi gerekirdi ancak zaten son 50 sayfada sunulmus bize olayla ilgili seyler. bu kitabi tahmin edebilmek en bastan kurgu yazmak gibi bi sey olurdu ki bu da imkansiz. bir diger begenmedigim sey de 250 sayfa boyunca ayni seyi okumak. surekli inci bi sey yapiyor, eylul supheleniyor, birilerine anlatmaya calisiyor, kimse inanmiyor, eylul de kafamda kurdum saniyor. tabii ki bunu gormemiz icin birkac kez yasanmasi gerekiyordu ama 250 sayfa ayni olay orgusunu okumak biraz sıktı acikcasi. sonu da beni tatmin etmeyince ben 350 sayfayi bunun icin mi okudum dedim icimden. sezini cok seviyorum ve On Dün Önceki Kız kitabini bayilarak
On Dün Önceki Kız ve Yıldıza Dokunmak kitaplarini da okudugum icin onlari da dusunerek bu yorumu yapiyorum. kitabin konusuna gelirsek maalesef ki asla aradigimi bulamadim, biraz hayal kirikligina ugradim. verdigim puan tamamen eylul karakterine cunku gercekten derin bir karakter oldugunu dusunuyorum. onun agzindan dinledigimiz bu hikayede psikolojisinin saglikli olmadigi, altta yatan kendi icindeki ego savasi ve kendine sardigi kilif sayfalari cevirdikce insani rahatsiz etmeye basliyor. inci ne kadar rahatsiz ettiyse eylul de bir o kadar rahatsiz etti beni yani. hayal kirikligina ugradigim nokta kitap beni asla sasirtmadi. sonunu tahmin etmedim evet ama bunun sebebi de tahmin etmem icin ihtiyacim olan kaynagi asla gormemis olmak. zehra ismi kitaba cok sonradan girdi, eylulun gecmisi hakkinda o anlatana kadar hicbir sey bilmiyorduk. sasirmak icin veya tahmin etmeye calismak icin daha cok bilgi gerekirdi ancak zaten son 50 sayfada sunulmus bize olayla ilgili seyler. bu kitabi tahmin edebilmek en bastan kurgu yazmak gibi bi sey olurdu ki bu da imkansiz. bir diger begenmedigim sey de 250 sayfa boyunca ayni seyi okumak. surekli inci bi sey yapiyor, eylul supheleniyor, birilerine anlatmaya calisiyor, kimse inanmiyor, eylul de kafamda kurdum saniyor. tabii ki bunu gormemiz icin birkac kez yasanmasi gerekiyordu ama 250 sayfa ayni olay orgusunu okumak biraz sıktı acikcasi. sonu da beni tatmin etmeyince ben 350 sayfayi bunun icin mi okudum dedim icimden. sezini cok seviyorum ve On Dün Önceki Kız kitabini bayilarak
Psikolojik gerilim okumayı sevenler için damakta güzel bir tat bırakan bir kitap ile geldim bugün. Babasının kaybından sonra aile evinde tek başına yaşamaya başlayan Eylül’ün hayatına odaklanıyoruz. Yalnızlığın etkisiyle zor günler geçiren genç kadın, İnci adında bir yabancının hayatına girmesiyle kendini farklı bir sürecin içinde buluyor. İnsan bu noktada ne kadar yalnız olursa olsun bir ev arkadaşına çok da ihtiyaç duymamalı diye geçiriyor içinden.
İlk başlarda bu yeni arkadaşlık ona iyi gelse de zamanla yaşanan esrarengiz gelişmeler Eylül’ün çevresindeki insanları ve hatta kendi algılarını sorgulamasına neden oluyor. Bazen kendi gerçekliğinden bile uzaklaşıyor. Gerçeklerle şüphelerin iç içe geçtiği romanda, güven duygusu, yalnızlık, insan psikolojisi ve gizlenen sırlar gerilim dolu bir güzergah eşliğinde işlenmiş.
Sayfalar ilerledikçe okuyucu da İnci ile ilgili bir fikir geliştiriyor elbette kendince. Eylül ile birlikte tanımaya devam ediyoruz sayfa aralarında. Tüm olup bitenler Eylül’ün zihninin içinde mi oluşuyor yoksa gerçekten evin içerisinde tuhaf bir şeyler mi var şüphesi kitap boyunca size eşlik edecek. Eylül’ün yerinde olmak istemeyeceğiniz kadar tuhaflıklar birbirini kovaladı. Sonuna kadar net bir şekilde tahmin edemeyeceginginiz olaylar ile çok sevdiğim kitaplar arasında yerini aldı.
Kitabın sonu ise müthişti. Kapağı kapattıktan sonra uzun süre etkisinden çıkamayacaksınız eminim.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bazı kitaplar daha ilk sayfalardan itibaren seni içine çeker… Yıldıza Dokunmak tam olarak öyle bir kitap.
Duyguların, hayallerin ve “ya olsaydı”ların arasında gezinen bu hikâye; umut, cesaret ve kendini bulma temasını çok sade ama etkileyici bir dille anlatıyor.
Akıcı anlatımı, karakterlerle kolay bağ kurdurması ve hissettirdikleriyle özellikle gençlik edebiyatını sevenlerin mutlaka şans vermesi gereken bir kitap.
Kalbe dokunan, sakin ama derin bir okuma arayanlara gönül rahatlığıyla öneririm
Kitabın ilk sayfalarından itibaren beni içine çekmeyi başardı. Sürekli “Bir sonraki sayfada ne olacak?” diye merak ederek okudum. Psikolojik gerilim sevenler için atmosferi oldukça başarılıydı; karakterlere tam güvenmeye başladığım anda fikrim değişti.
Yazar, olayları yavaş yavaş örerek gerilimi sürekli canlı tutmuş. Sonlara doğru tempo iyice yükseldi ve finali gerçekten şaşırttı. Bazı bölümlerde olaylar biraz yavaş ilerlese de bu durum genel akıcılığı bozmadı.
Eğer psikolojik gerilim, gizem ve ters köşeleri seviyorsanız kesinlikle şans verilmesi gereken bir kitap. Okurken sürekli tahmin yürüttüm ama yine de beni şaşırtmayı başardı. Ben keyifle okudum ve türü sevenlere gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
Kusursuz Spoiler Sonunu Anlamayanlar Buraya
Sezin Karameşe
Baştan söyleyeyim bu yorum kitabın sonunu anlamayanlar için özel olarak hazırlanmış spoiler içeren bir yorum olacaktır.
Bu yorumu okuyorsanız zaten konusunu biliyorsunuzdur. Ben kitabin sonundan başlayacağım yorumlamaya çünkü kimse anlamamış. Eylül karakteri sayfalarca katman katman işlenmiş psikolojik derinliği olan bir karakter. Basitçe manipülasyona uğrayan ve sinirleri bozulan bir karakter demek haksızlık olur. Kitabın sonu yoruma açık bırakılmış evet ama bence kitabın içine serpiştirilen psikolojik bilgiler ve özellikle Eylül'ün kendi kendini camda gördüğü o sahne bize çok şey anlatıyordu. İnci karakteri ne kadar masum değilse Eylül de masum değildi ve İnci karakteri psikolojik olarak ne kadar tehlikeliyse Eylül ondan daha tehlikeliydi aslında.
İlk olarak Eylül ve Emir'in film izlediği sahnede "bilişsel celiski" kavramından bahsediliyor. Bu kavram tam olarak yalan olarak adlandirilamaz zihin rahatsız edici bir gerçeği kabul etmektense ona anlamlı kılıflar uydurmaya başlar. Bir çeşit savunma mekanizmasıdır ve kişinin bilinci bu yaptığının farkında olmayabilir. Eylül Inci'nin yaptigi seyleri kendine bu sekilde kabul ettiriyordu. Ancak bu durum sadece bu sekilde de devam etmiyordu. Eylül'ün yaptığı çoğu şey kılıflar bulmak ve gerçekliği bükmekti. Asıl sorun bunu sadece Inci'ye karşı yapmıyordu. Kendine karşıda yapıyordu. O kadar kontrollüydü ki bu biraz narsistik kibire doğru kayıyordu. Yani aslında son sayfalarda İnci'nin söylediği kibirlisin sorunlusun ve farkında değilsin söylemleri doğruydu. Eylül'ün egosu oldukça kırılgandı. İkinci en önemli kısım ise Hikmet Hoca ile beraber Jung'un kolektif bilinçaltı teorilerinin gectigi kısımdı. Bu teorinin bu kitap için en önemli iki arketipinden bahsedecek olursak birincisi Persona, ikincisi Gölge.
Persona,Edebiyat
Sezin Karameşe
Baştan söyleyeyim bu yorum kitabın sonunu anlamayanlar için özel olarak hazırlanmış spoiler içeren bir yorum olacaktır.
Bu yorumu okuyorsanız zaten konusunu biliyorsunuzdur. Ben kitabin sonundan başlayacağım yorumlamaya çünkü kimse anlamamış. Eylül karakteri sayfalarca katman katman işlenmiş psikolojik derinliği olan bir karakter. Basitçe manipülasyona uğrayan ve sinirleri bozulan bir karakter demek haksızlık olur. Kitabın sonu yoruma açık bırakılmış evet ama bence kitabın içine serpiştirilen psikolojik bilgiler ve özellikle Eylül'ün kendi kendini camda gördüğü o sahne bize çok şey anlatıyordu. İnci karakteri ne kadar masum değilse Eylül de masum değildi ve İnci karakteri psikolojik olarak ne kadar tehlikeliyse Eylül ondan daha tehlikeliydi aslında.
İlk olarak Eylül ve Emir'in film izlediği sahnede "bilişsel celiski" kavramından bahsediliyor. Bu kavram tam olarak yalan olarak adlandirilamaz zihin rahatsız edici bir gerçeği kabul etmektense ona anlamlı kılıflar uydurmaya başlar. Bir çeşit savunma mekanizmasıdır ve kişinin bilinci bu yaptığının farkında olmayabilir. Eylül Inci'nin yaptigi seyleri kendine bu sekilde kabul ettiriyordu. Ancak bu durum sadece bu sekilde de devam etmiyordu. Eylül'ün yaptığı çoğu şey kılıflar bulmak ve gerçekliği bükmekti. Asıl sorun bunu sadece Inci'ye karşı yapmıyordu. Kendine karşıda yapıyordu. O kadar kontrollüydü ki bu biraz narsistik kibire doğru kayıyordu. Yani aslında son sayfalarda İnci'nin söylediği kibirlisin sorunlusun ve farkında değilsin söylemleri doğruydu. Eylül'ün egosu oldukça kırılgandı. İkinci en önemli kısım ise Hikmet Hoca ile beraber Jung'un kolektif bilinçaltı teorilerinin gectigi kısımdı. Bu teorinin bu kitap için en önemli iki arketipinden bahsedecek olursak birincisi Persona, ikincisi Gölge.
Persona,kusursuz yabanci vs. on dun onceki kiz
Puan vermedi
sezinimin okudugum dorduncu kitabi. sadece "yildiza dokunmak: nebula" isimli kitabini okumadim. ikinci kitabi olan "on dun onceki kiz"i storytel'den dinlemistim ama fark etmez onemli olan kitabi anlayabilmek bence. otuz yedi, on dun onceki kiz ve yildiza dokunmak arasindan en cok on dun onceki kizi seviyordum sanirim hem kurgu olarak, hem de bence kalemini en iyi kullandigi kitap buydu. ama bence son kitabi olan kusursuz yabanci hepsinin ortasina bomba gibi dustu. kalem olarak muthis! kurgu olarak hala on dun onceki kiz ve kusursuz yabanci arasinda gidip geliyorum. bana kalirsa on dun onceki kizin kurgusu daha yaratici ve akla daha zor gelecek turde bir konusu var, ama ana olay gercek hayatin icinden degil. sizi gelecek ve gecmise goturen makinelere baglaniyorsunuz ve bunu ozel bir kurum araciligi ile yapabiliyorsunuz. okursaniz anlarsiniz zaten. kusursuz yabanci ise psikolojik gerilim turunde yazilmis ve gercek hayatta (çok düşük bir ihtimal de olsa) bir insanin basina gelebilecek turden bir sey. yalniz yasamaktan sıkıldıgınız icin evinize aldiginiz bir yabancinin yavas yavas aklinizda oynamaya basladigi, sizi ve cevrenizdekileri manipule ederek akil sagliginizdan suphe ettirdigini dusunun. bence de korkunc. okurken de gerilimi hissediyorsunuz zaten. iki kurgu da muthis yani, ama kalem olarak son kitap daha basarili, kurgu olarak da ikinci kitap daha yaratici diyebilirim. okuyacaklara da şimdiden iyi okumalar diliyorummm! bu cumartesi kendisinin imza gunune kosa kosa gidecegim <3 Sezin Karameşe 
Kusursuz Yabancı On Dün Önceki Kız
Sezin Karameşe Kusursuz Yabancı On Dün Önceki Kız