Sefa Bozkurt
@sfbozkurt
İZMİR
13 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Bir kitap tek bir paragrafla okuyucuyu kendisinden soğutabilir mi?
Alice Miller tarihî birkaç karakterin çocukluk ve aile yaşantılarından bilgiler vererek o kişilerin yönelim ve kişilik özelliklerinin nasıl şekillenebildiğini örneklerle anlatıyor. Çocukluk travmaları, çocuklukta maruz kalınan ve yetişkin gözünden önemsiz, çocuk gözünden dönüm noktası olarak görülebilen olaylar her zaman ilgimi çekmiş; insanlara yaklaşırken, onları anlamaya çalışırken aklımın bi köşesinde hep yer etmiştir. Fikrimce Hitler ile kısa bir an için empati kurmak ona hak vermek değil, onun yaralı çocukluğunu anlamak ve yetişkinlikteki davranışlarını temellendirmek olur. Kitap, bunu yapabilmesi açısından başarılı. Ancak sonlara doğru yazarın evde doğumu hastanede doğuma tercih etmesi, bebeğin sağlığı için yapılan tıbbi müdahaleleri bebeğin duygularının görmezden gelinmesi olarak anlatması tam bir saçmalık. O halde bırakalım bir adet k vitamini iğnesiyle engelleyebildiğimiz yenidoğan kanamaları-ki bu kanamalar beyinde olursa hastada bir engel gelişmesine hatta ölümüne yol açabilir- ev ortamında olsun ve bebek duygularına hiç müdahale edilmeden özgül doğum aurasıyla öteki tarafa uğurlansın. Doğum travmalarına acil müdahale edilmeyi yazar yenidoğanın doğumda hissettiklerini baskılamak olarak yorumlamış; nefessiz kalan bir yenidoğana dokunmamak onu ölüme terketmek oluyor yalnız Alice. Bu kitabı yazacak kadar yeteneği olan birinin bilim düşmanı olmasını ve bilimi duygu düşmanlığı ile itham etmesini hayretle okudum. Evet, bir kitap tek bir paragrafla okuyucuyu kendisinden buz gibi soğutabilir.
Sefa Bozkurt isimli okura yanıt verildi
Sefa Bozkurt
Bunu neden sorduğunuzu anlamasam da, benim için önemli olan bir yönü var evet. Ve bu konuda öğrenmeye özen gösteriyorum. Asıl merakım şu, neden farklı bir görüşün oluşu sizi bu kadar rahatsız etti de bunu yazma ihtiyacı duydunuz?
Reklam
Bir kitap tek bir paragrafla okuyucuyu kendisinden soğutabilir mi?
Alice Miller tarihî birkaç karakterin çocukluk ve aile yaşantılarından bilgiler vererek o kişilerin yönelim ve kişilik özelliklerinin nasıl şekillenebildiğini örneklerle anlatıyor. Çocukluk travmaları, çocuklukta maruz kalınan ve yetişkin gözünden önemsiz, çocuk gözünden dönüm noktası olarak görülebilen olaylar her zaman ilgimi çekmiş; insanlara yaklaşırken, onları anlamaya çalışırken aklımın bi köşesinde hep yer etmiştir. Fikrimce Hitler ile kısa bir an için empati kurmak ona hak vermek değil, onun yaralı çocukluğunu anlamak ve yetişkinlikteki davranışlarını temellendirmek olur. Kitap, bunu yapabilmesi açısından başarılı. Ancak sonlara doğru yazarın evde doğumu hastanede doğuma tercih etmesi, bebeğin sağlığı için yapılan tıbbi müdahaleleri bebeğin duygularının görmezden gelinmesi olarak anlatması tam bir saçmalık. O halde bırakalım bir adet k vitamini iğnesiyle engelleyebildiğimiz yenidoğan kanamaları-ki bu kanamalar beyinde olursa hastada bir engel gelişmesine hatta ölümüne yol açabilir- ev ortamında olsun ve bebek duygularına hiç müdahale edilmeden özgül doğum aurasıyla öteki tarafa uğurlansın. Doğum travmalarına acil müdahale edilmeyi yazar yenidoğanın doğumda hissettiklerini baskılamak olarak yorumlamış; nefessiz kalan bir yenidoğana dokunmamak onu ölüme terketmek oluyor yalnız Alice. Bu kitabı yazacak kadar yeteneği olan birinin bilim düşmanı olmasını ve bilimi duygu düşmanlığı ile itham etmesini hayretle okudum. Evet, bir kitap tek bir paragrafla okuyucuyu kendisinden buz gibi soğutabilir.
Sefa Bozkurt
Hanımefendi, o zaman bilimi sorgulayın, biyolog bir yazar Josesp Chilton Pearce ise çömelerek doğum yapmanın daha sağlıklı oluyor, çoğunluğun sedyeyi kabul etmesi, doğrusu o olduğu anlamına gelmiyor. Burada tartıştığımız konu sizin bilimi dogmatik değil diyerek, en optimal pozisyon bu diyerek dogmatikleştirmeniz. Şu an bu tercih ediliyor demek ile en optimali bu demek arasında uçurum var. Burada konuştuğumuz konu suyun deniz seviyesinde 100 derecede kaynaması gibi konu değil. Mağarada yaşama söyleminizi yanıtlamak istemiyorum. Sonuç olarak şunu söyleyebiliriz. Bir bilim var, bunun doğrusu olduğu gibi eksik yönleri var, geliştirebiliriz. Bir tartışma yerine tıp mezunu bir hanımefendi olarak bu yöndeki yahut bilime katacağınız her bir katkıyı elbette minnetle karşılarım.
Bir kitap tek bir paragrafla okuyucuyu kendisinden soğutabilir mi?
Alice Miller tarihî birkaç karakterin çocukluk ve aile yaşantılarından bilgiler vererek o kişilerin yönelim ve kişilik özelliklerinin nasıl şekillenebildiğini örneklerle anlatıyor. Çocukluk travmaları, çocuklukta maruz kalınan ve yetişkin gözünden önemsiz, çocuk gözünden dönüm noktası olarak görülebilen olaylar her zaman ilgimi çekmiş; insanlara yaklaşırken, onları anlamaya çalışırken aklımın bi köşesinde hep yer etmiştir. Fikrimce Hitler ile kısa bir an için empati kurmak ona hak vermek değil, onun yaralı çocukluğunu anlamak ve yetişkinlikteki davranışlarını temellendirmek olur. Kitap, bunu yapabilmesi açısından başarılı. Ancak sonlara doğru yazarın evde doğumu hastanede doğuma tercih etmesi, bebeğin sağlığı için yapılan tıbbi müdahaleleri bebeğin duygularının görmezden gelinmesi olarak anlatması tam bir saçmalık. O halde bırakalım bir adet k vitamini iğnesiyle engelleyebildiğimiz yenidoğan kanamaları-ki bu kanamalar beyinde olursa hastada bir engel gelişmesine hatta ölümüne yol açabilir- ev ortamında olsun ve bebek duygularına hiç müdahale edilmeden özgül doğum aurasıyla öteki tarafa uğurlansın. Doğum travmalarına acil müdahale edilmeyi yazar yenidoğanın doğumda hissettiklerini baskılamak olarak yorumlamış; nefessiz kalan bir yenidoğana dokunmamak onu ölüme terketmek oluyor yalnız Alice. Bu kitabı yazacak kadar yeteneği olan birinin bilim düşmanı olmasını ve bilimi duygu düşmanlığı ile itham etmesini hayretle okudum. Evet, bir kitap tek bir paragrafla okuyucuyu kendisinden buz gibi soğutabilir.
Sefa Bozkurt
Uydurma değil kişisel görüşüm(benim gibi düşünenlerde var), tıbba karşı değilim ama doğayı yadsımanıza onu varlığını görmezden gelerek hasta toplumlar oluşmasına karşıyım. Bilim diyorsunuz, haklısınız. Doğum sedyelerinin bir prensin fantazileri üzerine icat edildiğini biliyor musunuz? Sizinle tamamen karşı düşüncede değilim ama koşulsuz şekilde adının önünde "bilim" var diye birşeyleri kabul etmeyi, sorgulamadan, "başka türlüsü" mümkün mü demeden bu kabullenişe karşıyım.
Bir kitap tek bir paragrafla okuyucuyu kendisinden soğutabilir mi?
Alice Miller tarihî birkaç karakterin çocukluk ve aile yaşantılarından bilgiler vererek o kişilerin yönelim ve kişilik özelliklerinin nasıl şekillenebildiğini örneklerle anlatıyor. Çocukluk travmaları, çocuklukta maruz kalınan ve yetişkin gözünden önemsiz, çocuk gözünden dönüm noktası olarak görülebilen olaylar her zaman ilgimi çekmiş; insanlara yaklaşırken, onları anlamaya çalışırken aklımın bi köşesinde hep yer etmiştir. Fikrimce Hitler ile kısa bir an için empati kurmak ona hak vermek değil, onun yaralı çocukluğunu anlamak ve yetişkinlikteki davranışlarını temellendirmek olur. Kitap, bunu yapabilmesi açısından başarılı. Ancak sonlara doğru yazarın evde doğumu hastanede doğuma tercih etmesi, bebeğin sağlığı için yapılan tıbbi müdahaleleri bebeğin duygularının görmezden gelinmesi olarak anlatması tam bir saçmalık. O halde bırakalım bir adet k vitamini iğnesiyle engelleyebildiğimiz yenidoğan kanamaları-ki bu kanamalar beyinde olursa hastada bir engel gelişmesine hatta ölümüne yol açabilir- ev ortamında olsun ve bebek duygularına hiç müdahale edilmeden özgül doğum aurasıyla öteki tarafa uğurlansın. Doğum travmalarına acil müdahale edilmeyi yazar yenidoğanın doğumda hissettiklerini baskılamak olarak yorumlamış; nefessiz kalan bir yenidoğana dokunmamak onu ölüme terketmek oluyor yalnız Alice. Bu kitabı yazacak kadar yeteneği olan birinin bilim düşmanı olmasını ve bilimi duygu düşmanlığı ile itham etmesini hayretle okudum. Evet, bir kitap tek bir paragrafla okuyucuyu kendisinden buz gibi soğutabilir.
Sefa Bozkurt
Postmodern yaklaşım bilimi yapan bilim insanında insan olduğu için bilimi sorgular. Kitabı okumamış olmama rağmen hamileliğin bir hastalık gibi görülmesine karşıyım. Evet doğum evde bir ebe eşliğinde olmalı. Bunu da bilimsel olarak kanıtlayan onlarca kitap var. Belkide bu derece bilime ve teknolojiye ihtiyacımız olduğunu inanmanız sizin kapitalist sistemlerden yaşayamıyacağınızı düşünmenizdendir. Emin olun tarih boyunca insanlar evinde doğum yaptı ve bebek, yenidoğan ölümleri daha çoktu. Günümüz teknolojisini görmezden gelip mağarada yaşayalım demiyor kimse. Bu teknolojinin ve bilimin insan doğası ihtiyaçlarını karşılamadığını söylüyor.