jiǎnzì huàn xī shā'ya ait, kalbime dokunabilen kırıcı bir şiirin; önce kendisini, sonra da çevirisini bırakacağım, ki unutmayayım.
"惜起残红泪满衣,
他生莫作有情痴,
天地无处着相思。
花若再开非故树,
云能暂驻亦哀丝,
不成消遣只成悲"
"solan çiçekleri anınca gözyaşlarım elbiseme dökülüyor.
bir sonraki yaşamımda böylesine seven biri olmayayım;
çünkü gökle yer arasında bu hasreti koyacak yer yoktur.
çiçek yeniden açsa bile artık eski ağaç değildir;
bulut bir süre dursa bile sonunda yine ayrılır.
bu duygu teselli olmaz, yalnızca kedere dönüşür."
işin kırıcı noktası, şairin bize 'asla birini sevmeyin' dememesi. hâlâ var olan birini özleyip ona kavuşamamanın verdiği özlem hissinin dünyaya sığamadığını anlatıyor ve çaresizce diyor ki, "eğer yeniden doğarsam, böyle seven biri olmak istemem."