büyük bir israf gibi geliyordu... O kadar kelime, o kitaplar, o sevgi... Hepsi de bunu istemeyen birine, tamamının yanıp kül olmasına izin verecek birine harcanmış gibiydi.
Her zaman şöyle bir teorim vardı: insanlar hayatımıza en çok ihtiyaç duyduğumuzda girerler. Onları beklemediğimizde ya da zorladığımızda değil, hayır, evren onlara ihtiyaç duyduğumuzu bildiğinde gelirler.