iclal
@shameonme
27 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
Beklediğimden ve genelde bu temanın öncüsü olarak bilinen kitaplardan çok daha iyiydi. Genelde bu temadaki kitaplarla ilgili problemim karakterlerin iletişimsizliklerinin ve ayrı kalmalarının sebebinin boş olmasıydı ama burada çok gerçek ve hayattan bir neden olduğu için kolay empati kurabildim. Basit bir dili olmasına rağmen duyguları çok iyi anlatıyordu hissizliği de acıyı da neşeyi de çok sakin bir yerden net bir şekilde hissettirebiliyordu. En yakın zamanda no-name oyuncularla dizisinin çekilmesini bekliyorum :)
Reklam
Bile isteye benzetildiğine emin olduğum Gilmore Girls temasına rağmen kitap o huzur verici ortamdan bu kadar uzak olurdu herhalde. Derinlikten yoksun, neden birbirine aşık olduğunu anlamadığım bir çiftti. Normalde aşık erkek karakterin hislerini okumayı severim ama bu erkeğin gözünden bir paragraf okumaya tahammülüm yoktu. 1 hafta önce kasabaya taşınan, hakkında doğru düzgün bir şey bilmediği kadının en ufak hareketinde, kesin gidecek zaten hep terk ederler, triplerinden gına geldi. Kendi içindeki hesaplaşmasından, güvensizliğinden kadının bir kere bile yanında olmadı. En azından kitabın sonunda terapiye başladığını öğrenmiş olduk.
Kitabın ilk 150-200 sayfasında Scarlett'in, iki karaktere kendisi için bir nevi düello yaptırmaya karar verişini okumak çok yorucuydu. Yazar Scarlett için bir işlev bulamamış da olaylardan uzak kalmasın diye bu şekilde dahil etmiş gibi hissettirdi. Ama bu esnada serinin ilk kitabında severek okuduğum karakterden ve ilişkiden soğudum. Bunun üzerine kitabın ortasında onun hakkında öğrendiğimiz gerçek de daha az etkiledi.
Scarlett'tan soğuduğum için karakter olarak Tella'ya daha çok ısındım ama onun da Legend'la olan ilişkisini okurken yer yer babaannesini düşünmekten kendimi alamadım. Kitabın sonu tatmin ediciydi ama biraz yavan ve çarçabuk olmuş gibi hissettirdi. Kitabın başında Kont Nicolas'a bu kadar yer vermek yerine final biraz daha yayarak anlatılabilirmiş.
Vale başlı başına okuması çok keyif veren bir karakterdi, okurken neden ayrıca serisi çıktığını anladım, iyi ki çıkmış.
Genel olarak ortalama başlayıp ortalama biten bir seriydi. Once Upon A Broken Heart olmasa okumazdım ama okuduğuma da pişman etmedi.
Karakteri ayran gönüllü ve aşırı memnuniyetsiz bulduğum için okurken çok yoruldum. Hiçbir alanda ilerleyecek iradeye sahip olmadığı için en sonunda hiçbir baltaya sap olamamış. Olası hayatlarına gittiğinde hatta ideal hayatını bulduğunda bile memnun kalmıyor. Zaten kitabın anlattığı şey de bu, diyebilirsiniz ama yazarın anlatım dili kuvvetli olsaydı ana karakterle bağ kuramayan beni de bir şekilde hikayenin içine alıp motivasyonlarını anlamamı ve onunla empati kurmamı sağlardı. Ama kitaptan etkilenen insanların yorumlarından da gördüğüm kadarıyla hayatında benzer kararsızlıklar yaşayanlar, Nora'nın yüzeysel karakterindeki boşlukları kendilerinden bildikleri şekilde doldurabilmişler ve öyle kitaptan memnun kalmışlar. Yazar sadece konseptten yürümeyi, oradan satmayı beklemiş ve karakterin altını doldurmayı tamamen okuyucunun insafına bırakmış.
