Yanındaki kız,yeni doğmaya başlamış güneşin odaya doldurduğu turuncu ışığın altında bir tabloya resmedilmiş sanat eseri gibi gözüküyordu.
Dışarıdan bakıldığında tıpkı yatağın üzerine serilmiş,giyilmeyi bekleyen bir kıyafet gibi gözüküyordu bu boş bedeni giyebilecek bir ruha ihtiyacı vardı.
İçinde yanan devasa ateş,vücudundaki bütün su moleküllerini kurutmuştu.
“Bir kış sabretmişsin de tam çiçek açacakken dolu vurmuş gibi oluyor bazen hayat."
Vücudundaki tüm su moleküllleri gözyaşları aracılığıyla vücudunu terk ettiği için iyice kurumuş dudaklarının arasından duyulması çok zor bir “Pia” kelimesi çıkmıştı.