deneyimlerime göre, kendilerine, kesme ya da yolma gibi biçimlerle zarar veren Sherry gibi hastalar, nadiren intihara eğilimli olurlar, bu tür kişiler, aslında bildikleri tek yolla daha iyi hissetmeye çalışmaktadır.
Bu, pek çok insanın anlayamayacağı bir kavramdır. Bir önceki bölümde ele aldığım gibi, sıkıntıya karşı en yaygın tepki, yolumuza devam edebilmek için sevdiğimiz ve güvendiğimiz insanların bizi cesaretlendirmesini aramaktır. Ayrıca bisiklete binmek ve spor yapmak gibi fiziksel bir aktivite de bizi rahatlatabilir. Doğduğumuz ilk andan itibaren duygularımızı düzenlemenin yollarını aramaya başlarız, acıktığımızda biri bizi besler, üşüdüğümüzde biri üstümüzü örter, incindiğimizde ya da korktuğumuzda biri bizi sallar.
Ancak kimse size sevgi dolu gözlerle bakmadıysa ya da sizi gördüğünde yüzüne kocaman bir gülümseme yayılmadıysa, kimse size yardım etmek için koşmadıysa (bunun yerine "Ağlamayı bırak" ya da
"Ben şimdi sana ağlayacak bir şeyler bulurum." dediyse) siz de kendinizle ilgilenmenin başka yollarını bulursunuz. Bu konuda sizi rahatlatacak her şeyi denersiniz. Uyuşturucu, alkol, tıkınırcasına yeme ya
da kendini kesme.
Erkek övüldüğünde koşarak yardım etmeye gelecektir. Aynen bir kadının “Hayallerin Kadını” olarak
algılanmak istemesi gibi erkek de kadının gözünde “kahraman” olarak algılanmak ister.