Allah der ki, kimi benden çok seversen onu senden alırım. Ve ekler, onsuz yaşayamam deme, seni onsuz da yaşatırım. Ve mevsim geçer gölge veren ağaçların dalları kurur, sabır taşar, canından saydığın yâr bile bir gün el olur. Aklın şaşar, dostun düşmana dönüşür. Düşman kalkar, dost olur. Öyle garip bir dünya. Olmaz dediğin ne varsa hepsi olur. Düşmem dersin düşersin. Şaşmam dersin şaşarsın. En garibi de budur ya; öldüm der, durur yine yaşarsın.
Özür dediğin, ne bileyim, metrobüste yanlışlıkla birinin ayağına basınca dilenir; akşam işten eve sinirli gelip eşini, çocuğunu dövünce değil. Özür dediğin birisinin lafını istemsiz böldüğünde dilenir; içkiliyken direksiyonun başına geçip kazada birinin hayatına mal olduktan sonra değil...
Özür dilemek, sizin haksız olduğunuz, karşı tarafın da haklı olduğu manasına gelmez. Karşınızdaki insana verdiğiniz değerin egonuzdan yüksek olduğunu gösterir.