Mutluluk rüyalarda kaldı ve Tutku, uykusuzluğun başladığı yerde bitti. Aşıklar asla Viyana’da geçirdikleri dört günü tekrarlarlayamadı; sadece bu mektuplar onların çocukları oldu. Ve hayaletler hiç bir teselliyi tüketemedi.
“Çekçeni çok iyi anlıyorum, gülüşünü bile duyabiliyorum. Zaten sözlerinle gülüşlerinin arasında bocalıyorum, ta ki tek bir kelime kalana kadar, benim özümü anlatan kelime; korku.”