"Genelde vefa, bize yapılan iyilikleri unutmamak ve bu iyiliklere karşı olumlu bir bilinç durumu içinde olmak şeklinde anlaşılır. Bize yapılan kötülüklere, hayatımızdan geçen kötü insanlara nasıl vefa gösterilir bilmeyiz. Halbuki hayatımızda ne olursa olsun, ne yaşanmışsa yaşansın vefa gösterilmeye değerdir. Çünkü vefa, cömertlik gibidir. Cömertlikte nasıl ki, kişiden ne çıktığı önemliyse ve muhatap önemli değilse, vefa da böyledir. Vefa gösterilecek kişinin ve durumun bir önemi yoktur."
"Her şeyin çift yaratılmasının hikmeti ise iki parçanın sahip oldukları işlevlerle birlikte bir bütün oluşturabilmesidir. Bunu ayakkabının iki teki olarak düşünebiliriz. Teklerden biri sağ, diğeri ise sol ayak içindir. Dolayısıyla fonksiyonları farklıdır ve birbirlerinin işlevleri yerine getiremezler. Fakat ikisi de eşit değere sahiptir. Çünkü aynı derecede iş görürler ve bir araya geldiklerinde anlamlı bir bütün oluşturabilirler."
"Sabır ve şükür arasındaki bir diğer ilişki ise ikisinin de aynı durumda var olabilmesidir. Yani insan sabrederken aslında şükreder. Bir musibet anında kişi sabır gösteriyorsa aslında mevcut duruma şükrediyordur. Yine insan sahip olduklarına, içinde bulunduğu duruma şükrediyorsa esasında sahip olduklarına/ olamadıklarına sabır ver rıza gösteriyordur diyebiliriz."