Sılam Çelik
@silamc
Reklam
Biz hep böyle bitik adamlar ve çıkmaz sokak insanlarıyla ilişkideyizdir. Bu bitik adamlar ve çıkmaz sokak insanlarından kendimizi kurtarmamız zordur, çünkü bu bitik adamlar ve çıkmaz sokak insanları çevrelerine baskı yapmak, yakınlarını öldürmek için her şeyi yaparlar, dedim kendime. Zayıf oldukları için ve özellikle de zayıf yapılı oldukları ve öyle yaratıldıkları için çevrelerine yıkıcı bir etki yapma gücüne sahiptirler, diye düşündüm. Çevrelerine ve birlikte yaşadıkları insanlara bizim önceden tahmin edemeyeceğimiz kadar acımasız davranırlar, dedim kendi kendime ve biz onlara has bu bitik adamlık ve çıkmaz sokak insanı olma mekanizması güdülerini anladığımızda çoğunlukla onlardan uzaklaşmak için artık geç kalınmıştır, insanı yapabildikleri her yerde tüm güçleriyle aşağıya doğru çekelerler, dedim kendime, her türlü kurbana razıdırlar, kendi öz kız kardeşleri de olsa, diye düşündüm. Mutsuzluklarından, bitiklik mekanizmalarından en büyük sermayelerini oluştururlar, bu sermaye doğal olarak sonuçta onlara hemen hemen hiçbir fayda sağlamasa da.
İnsan mutsuzluktur, dedi hep, diye düşündüm, yalnızca budala olan bunun aksini savunur. Doğmak mutsuzluktur, dedi, yaşadığımız sürece de bu mutsuzluğu sürdürürüz, bir tek ölüm kesip atar bunu. Bu, hep mutsuzuz demek değildir, mutsuzluk yoluyla mutlu olabiliriz, dedi, diye düşündüm. Annemle babam bana mutsuzluk dışında hiçbir şey göstermediler, gerçek bu, dedi, diye düşündüm, gene de hep mutlu oldular, bu yüzden anne babasının mutsuz insanlar olduklarını söyleyemezmiş, mutlu olduklarını da söyleyemeyeceği gibi, tıpkı kendisi için de mutlu ya da mutsuz biri olup olmadığını söyleyemeyeceği gibi, çünkü insanların hepsi aynı anda hem mutsuz hem de mutlu olurlarmış ve bazen de tersi olurmuş. Ama gerçek kesinlikle şu ki, insanların içindeki mutsuzluk mutluluktan daha çokmuş, dedi, diye düşündüm.
Reklam