bazı kitaplar bittiğinde üzülürsünüz bazılarıysa içinizde bir boşluk bırakır bu kitap benim için ikinci türdendi hem kapaktan hemde sonlara doğru ne olacağını biliyordum ama yine de her bölümde bir mucize olsun istedim mateo ve rufus'un yaşama tutunma çabaları birbirlerini bulmaları ve kısacık zamanda kurdukları bağ beni beklediğimden çok daha fazla etkiledi son sayfalarda gözyaşlarımı tutamadım belki sonu belliydi ama insan yine de kabullenemiyor kitabı kapattığımda sadece onların ölümüne değil yaşayamadıkları tüm ihtimallere ağladım uzun süre aklımdan çıkmayacak kalbimde iz bırakan bir kitap oldu
İki gün gibi kısa bir sürede, adeta bir çırpıda bitirdiğim, oldukça akıcı bir eserdi. Ancak ne yazık ki bu akıcılık, derinlikten ziyade basitlikten beslenen türdendi. Kitaplığımda uzun süredir bekleyen ve muhtemelen okuma zevkimin değişmesi nedeniyle artık bana hitap etmeyen bu yapıt, karakterlerin ölmeden önceki son günlerini ne yazık ki oldukça yüzeysel ve zorlama bir kurguyla ele almış. Büyük beklentilerle başlanmadığı takdirde zaman geçirilebilir ancak kendi adıma "okumasam da olurmuş" dediğim, ardında derin bir iz bırakmayan bir deneyim oldu.
Reklam
Ve Sonunda İkiside ÖlürDuygu ve Düşünce
__"Korkunun bizi koruduğunu sanırdım. Oysa korku bizi sadece hayattan koruyormuş, ölümden değil."
Adam Silvera, kitabın adıyla bize en büyük spoyleri en başta veriyor: Ve Sonunda İkisi de Ölür. Sonu belli olan bir hikayeyi okumak ilk başta kulağa heyecansız gelse de, yazar ters köşe bir etki yaratarak okuyucuyu meraktan ziyade kaçınılmaz bir sona doğru adeta bir duygu seline sürüklüyor. Bu kitap bir ölüm hikayesi değil; ölümün gölgesinde yeşeren, geç kalınmış bir "yaşama tutunma" hikayesi.__
Ve Sonunda İkisi de ÖlürDuygu ve Düşünce
Kitabın konusu ilginçti.İnsanlar ölmeden 24 saat önce uyarı telefonu alıyorlar.Bu sayede ölüme kendilerini hazırlıyorlar.18 yaşlarında iki gencin hikâyesi.İkisi de bu uyarı telefonunu almış son arkadaş uygulaması ile birbirlerini buldular.Kitap sonlara doğru başka birşeye evrildi ve ben rahatsız oldum.Dinimize ters belki ben çok kuralcıyım,belki bu konuda yobaz bile olabilirim ama midem bulandı.İki erkeğin birbirine aşık olması öğk bana normal gelmiyor.Bunu güzel bir şey gibi gösterip normalleştirmek o çağ çocukları yoldan çıkarabilecek tehlikeli mayınlar bence.Keşke okumasaydım.Benim huyum da başladığım şeyi mutlaka bitirmek yoksa huzursuz oluyorum.
Az biraz mutluyum. Bunu unutma.
Kitabın özel baskısını almış olmama rağmen, korkudan yaklaşık 3 senedir erteliyordum. Derslerim için okuma yapmaktan bıktığım bu dönemde, bir de kendim için bir okuma yapmak istedim ve elim ilk bu kitaba gitti. Demek ki artık vakti gelmişti.
Baş kahramanımız Aaron Soto.
Aaron babası evlerinin küvetinde !ntihar etmiş, kendisi de daha önce !ntihar girişiminde bulunmuş, yerel bir mahallede oldukça fakir bir hayat yaşayan bir genç. Başta, sadece onu ve Genevieve adındaki kız arkadaşını tanıyoruz. Kitabın kuir olduğunu bildiğimden ve yalnızca almak istediğim dönem konusuna göz atmış olduğumdan bu kız arkadaş meselesi kafamı karıştırdı. Fakat Aaron çok geçmeden Thomas ile tanıştığında her şey yerli yerine oturmaya başladı.
Aaron'ın Thomas'tan hoşlandıktan sonra itinayla kendini onun da gay olduğuna inandırması; daha doğrusu bu ihtimale tutunması çok üzücüydü. Normalde, evet Thomas da gay olduğunu fark eder, çıkmaya başlarlar falan. Klasik mangalarda, normal romantizmlerde böyle olur. Fakat öyle olmuyor.
Aaron'ın babasının, Aaron gay olduğunu ailesine açıkladıktan sonra !ntihar ettiğini öğrenmek büyük şoktu benim için. Aaron'ın annesine aşık oldum, gerçekten. Kraliçe, nokta. Babasına açıkladıktan sonra ise aşağılık adamın davranışlarını geçtim, hapse girip çıkıp sırf homofobisinden ve oğlunu olduğu haliyle sevemeyecek kadar kalpsiz, babalık duygusundan yoksun bir canavar olmasından dolayı evlerinin küvetinde !ntihar etmesi... kendini kys eylemen hepimiz için en hayırlısı oldu aşağılık pislik.
Aaron'un Leteo işlemini yaptırdığı için bunları unutması, Thomas'ın babasından bahsederlerken bunu hatırlamadığı için ''babamın !ntihar etmesinin benim suçum olmadığını söyleyecektim...'' diyecek olması sahnesi sonradan anlamlanınca ekstra üzücü oldu benim için. Evet, hala o herifin
Gelelim o trajik kitaba..Aslında pekte trajik değil ön yargıyı kırmak gerek sadece..
Adam Silvera Ve Sonunda İkisi de Ölür adlı eseri, isminden itibaren okuyucuyla dürüst bir anlaşma yaparak hikâyenin sonunu bir gizem olmaktan çıkarıyor ve odağı "nasıl öldüğümüzden" ziyade "nasıl yaşadığımıza" dair derinlemesine, varoluşsal bir analize kaydırıyor. Alternatif bir New York atmosferinde, insanlara ölecekleri günü haber veren "Death-Cast"(Ölüm habercisi) adlı kurumun yarattığı deterministik (belirlenimcilik) evrende geçen anlatı, aslında modern insanın teknolojiyle çevrili yalnızlığına ve kaçırılmış fırsatlara tutulan bir ayna niteliği taşıyor.
Hikâyenin merkezindeki Mateo ve Rufus, birbirine tamamen zıt iki karakter prototipini temsil etse de "Son Arkadaş" uygulaması üzerinden kesişen yolları, onları 24 saatlik bir zaman dilimine bir ömürlük deneyim sığdırmaya zorluyor; Mateo kendi güvenli duvarlarını yıkarak hayatı ilk kez kucaklarken, Rufus ise geçmişin travmatik öfkesinden sıyrılarak gerçek bir bağ kurmanın huzuruna erişiyor. Yazarın kurgusal dünyayı inşa ederken kullandığı "kelebek etkisi" tekniği, yan karakterlerin hikâyelerini Mateo ve Rufus’un yolculuğuna görünmez iplerle bağlayarak toplumsal bir kolektif bilinci ve her bireyin bir diğerinin kaderindeki kritik rolünü vurguluyor.
Silvera’nın yalın ama duygusal yoğunluğu yüksek üslubu, zamanın bir kum saati gibi aktığını hatırlatan saat başı başlıklarıyla birleşince, okuyucu sadece bir gençlik dramı okumuyor; aynı zamanda cesaretin korkunun yokluğu değil, korkuya rağmen adım atmak olduğunu, vedaların aslında yaşanmış bir hayatın en somut kanıtı olduğunu ve asıl trajedinin ölmek değil, yaşamayı ertelemek olduğunu anlatan felsefi bir manifesto ile yüzleşiyor. Bu analiz ışığında kitap, kaçınılmaz sona doğru koşan
Adam Silvera Ve Sonunda İkisi de Ölür adlı eseri, isminden itibaren okuyucuyla dürüst bir anlaşma yaparak hikâyenin sonunu bir gizem olmaktan çıkarıyor ve odağı "nasıl öldüğümüzden" ziyade "nasıl yaşadığımıza" dair derinlemesine, varoluşsal bir analize kaydırıyor. Alternatif bir New York atmosferinde, insanlara ölecekleri günü haber veren "Death-Cast"(Ölüm habercisi) adlı kurumun yarattığı deterministik (belirlenimcilik) evrende geçen anlatı, aslında modern insanın teknolojiyle çevrili yalnızlığına ve kaçırılmış fırsatlara tutulan bir ayna niteliği taşıyor.
Hikâyenin merkezindeki Mateo ve Rufus, birbirine tamamen zıt iki karakter prototipini temsil etse de "Son Arkadaş" uygulaması üzerinden kesişen yolları, onları 24 saatlik bir zaman dilimine bir ömürlük deneyim sığdırmaya zorluyor; Mateo kendi güvenli duvarlarını yıkarak hayatı ilk kez kucaklarken, Rufus ise geçmişin travmatik öfkesinden sıyrılarak gerçek bir bağ kurmanın huzuruna erişiyor. Yazarın kurgusal dünyayı inşa ederken kullandığı "kelebek etkisi" tekniği, yan karakterlerin hikâyelerini Mateo ve Rufus’un yolculuğuna görünmez iplerle bağlayarak toplumsal bir kolektif bilinci ve her bireyin bir diğerinin kaderindeki kritik rolünü vurguluyor.
Silvera’nın yalın ama duygusal yoğunluğu yüksek üslubu, zamanın bir kum saati gibi aktığını hatırlatan saat başı başlıklarıyla birleşince, okuyucu sadece bir gençlik dramı okumuyor; aynı zamanda cesaretin korkunun yokluğu değil, korkuya rağmen adım atmak olduğunu, vedaların aslında yaşanmış bir hayatın en somut kanıtı olduğunu ve asıl trajedinin ölmek değil, yaşamayı ertelemek olduğunu anlatan felsefi bir manifesto ile yüzleşiyor. Bu analiz ışığında kitap, kaçınılmaz sona doğru koşanReklam
Reklam