Kalbin en aziz mihmanı ne? Safvet değil mi? Vah onu kaybedenlere; onlara artık felah yok. Sevda ve gençlik beni terk etti; ümitle hulya kâh gelip kâh gidiyor. Lâkin o kaldı. Ey tek vefalı ! Ey mahzun gönlün tek şenliği ! Sen bir öksüz hemşirenin ruhu musun?
Dünyayı idam mahkûmlarıyla dolu bir zindana benzeten hakim doğru düşünmüş. Hepimiz için âkıbet o meş’um şafak sökecek. İnan ki şimdiden yola çıkan kafilenin içindeyiz
Gittin demek ne acı oysa ellerimle çizmiştim gökyüzünü hem sana verdiğim hayallere ne demeli kim bilir hangi sokağın karanlık köşesinde sürtüyor. Gittin demek gelirsin diye çok bekledim mevsimleri sakladım içimde Bulmakta kolay değil yalnız...