Umut

Bu gecede vurulduk Oysa ki güneşi bile görmüşken gözlerim Karanlığa sürüldük Hangi çılgın ateş etti bilmiyorum Hangi deniz boğdu içimde Hangi rüzgar devirdi ağaçlarımı Hangi sel aktı gözlerimden Sandallarım battı İçimdeki çocuklar öksüz kaldı Hangi yağmur talan etti bahçemi Bu gece yine hüzün saplı bir yanım Sanki çok severmiş gibi Bir de hüzün kaldı bir yanım Bir kurşun sıkılmalı içimde ki deli dolu o taya Kanatları koparılmalı uçmayı unutan yüreğe Sanki çok severmiş gibi Bir de hüzün kopardık papatyalar dan Payıma hep özlerlercesine sevmeyen
Edebiyat
Reklam
Bir gece ansızın seni kaybetsem ne çıkar Geceler boyu seni beklesem ne çıkar Kokunu bile bulamazken seni hatırlasam ne çıkar Sanki yer yarılmış ve ben hala düşmeyi bekliyorum çok ölürmüş gibi Düşsem ne çıkar Sevmek nasıl bir şeydi Ne sevebildik nede sevene tutunduk Kalp atsa ne çıkar Ahh bu kaçıncı akşam şiirlerime Küstüğüm bu kaçıncı kalem fırlatıp attığım Mürekkebe bulansa elim ne çıkar Sahi insan neydi Hep insan olmayan insana el uzatsan Ne çıkar Sahi sevgili dediğin bir şarkıda İçine düşmüyorsa dinlesen ne çıkar Sevsen ne çıkar Bütün yolları uçuca bağlasan hiç durmadan koşsan varsan ona ne çıkar Ne çıkar seni kaybetmeyi göze alanı
Edebiyat
Sen gülünce zaman saman alevi gibi Durakta bekleme telaşları mutluluk telaşlarıyla ard arada geçen beklediğin zamana götüren dolmuşlarla dolu Sen gülünce hiç aklımda yokken Dilime takılan bir şarkı oluşun Sen gülünce güneş başka bir güneş Aydınlık o eski zamanlar gibi sen…
Edebiyat
Hep başlarını görürsün Hep başka başka Bir gün ayakkabının kirlendiğini fark edersin tek kendine dair farkında bu olur belki de Belki de ütüsüz olduğunu görmez ruhun Saçına düşen bir akı Güzel bir tebessümünü fark etmezsin Hep aynı yalnızlığa okuduğun şiiri seni anlattığını
Edebiyat
Bir gün gideceğin belliydi Belliydi hiç yoktan düşen göz yaşların Bütün zamanların en kaybolduğu mısraların içinde saklanıyorum Bütün bir korku odamdan uğulduyor Pencereler korkuyla rüzgarların sesini Kulağıma vuruyor Ben uyku aleminin ince bir çizgisinde Uyusam uyutmaz bir çığlığa dalıyorum Bir gün gideceğin belliydi Göz yaşların gitti ilk ellerimden Tutamadım öptüm İçimde yandı damlaların sıcak bir soluğun Ayrılığa vurulmuş bir zincirdi Kalbime sürgüyle vuruldu anlamadım Öyleyse git dedi Bir şeyler ve bir şarkı nede rahatlattı İçimi “boşver boşver arkadaş başka bulursun “ Bir gün gideceği belliydi Ve her bulduğum zaman seni Belki bir yağmurda sırıl sıklam yalnızlığın kokusu belki de boş bir vagonda hiç aklımda yokken tanımadığım bir suretle Karşımda ürkekçe oturup kaçamak bakışlarınla veda ederken buluyorum seni Bir gün gideceği belliydi Gözler yalan söyler Ben inandım ve gözlerini bırakıp gitti.
Edebiyat
Reklam