Duvardaki saatim gibi duruyorum ben de
Kalbim de bile yok en ufak bir kıpırtı
Gelmeyen bir zamana kapılmış duruyorum
Duruyorum öyle bir başıma
Rüzgarın bile haberi yok yapraklarımdan
Ve kaderini yaşıyorum duran saatimin
belki de bin yıldır böyleyim
küf tutmuş yüreğim…
Oysaki her gün güneş doğar pencereme aydınlığa bulanır evim ve öylece durur beklerim
Belki yine geçersin diye
Umut