Peralta’nın sürümü
@simasparrow
ama bu benim şiirim; içinde solan çiçeklerin bile renkli kaldığı koca bir dünya.
İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile. Sadece bir yalnızlık ihtiyacı. Öyle günlerim oluyor ki etrafımda küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum. Taşıp dökülecek kadar kendi kendimi doyurduğumu hissediyorum. Kafamda, hiçbir şeyle değişilmesi mümkün olmayan büyük hayaller, bana her şeyden daha güçlü görünen fikirler birbirini kovalıyor. Fakat sonra birdenbire etrafımda bana yakın birini arıyorum. Bütün bu beynimde geçen şeyleri teker teker, uzun uzun anlatacak birini.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ayın altında ağlayan gözlere dokunmaya hiç kimsenin, hatta sizin bile hakkınız yoktur.
Oysa omuzları üzerinde benimki kadar hararetli bir kafa taşıyan insanlardan korkulmalıdır. Onlar dünyanın en kötü ve en iyi yaratıklarıdır.
Tam yaşamaya başladığım bu andan itibaren beni öldü saysınlar!
Dünyada insanlar kendilerinden başkasının işiyle ilgilenirler mi? Belki dedikodu için ara sıra…