Yoksulluk yetişkinlere korkunç görünür, çocuklara daha da korkunç görünür çünkü çocukların çalışkan, iş güç sahibi insanların saygıdeğer yoksulluğuyla ilgili fikirleri yoktur.
… Sokaktan hâlâ çocuk sesleri geliyordu. Her şey çok çocukça ve çok keder vericiydi. Aklıma sevdiğim bir romandan bir cümle gelmişti. Kederin bizi başrole taşıdığı, ikimiz dışında her şeyi cılız bir manzaraya dönüştürdüğü o anda, cümleyi kendimce yeniden kurdum: Bizim büyük çaresizliğimiz Nihal’e aşık olmamız değil, sesimizin dışarıdaki çocuk seslerinin arasında olmayışıydı. Asıl çaresizlik buydu.