Ay ışığı nasıl bütün çirkinlikleri allayıp pullayıp güzelleştirirse, uzaklaşma da yaşamın çirkinliklerini güzelleştirip anı biçimine sokuyor. Uzaklaştığımız için anı olan yaşamımızı, yani iç dünyamızı, ondan uzaklaştıkça daha çok seviyoruz.
Gençler, yaşlılar kertesinde dünyalarından uzaklaşmadıkları için, dünyayı yaşlılar kertesinde sevemezler. Bu yüzden kendini öldüren gençlerin sayısı, kendini öldüren yaşlılar sayısından her zaman, her yerde daha çok ve yine bu yüzden gençleri savaşa sokup öldürtmek, yaşlıları savaşa sokmaktan daha kolay.
Ay ışığı mekanı, uzaklaşmak da zamanı güzelleştiriyor. En acı anılarımız bile, onlardan uzaklaştıkça bir buruksu gülmece tadı kazanıyor.