Uyandım mı, uyuyor muyum?
Gece beni çaldı,
Gün kurtarmaya çalışıyor ruhumu.
Rüya içinde rüyada mı yaşıyorum,
Yoksa yaşatıyor musun?
Bir ışık kümesi gibi sızıverdin,
Gölgeler kaçacak yerlerini buldular bile.
Gün daha mı karanlık şimdi
Yoksa ışığının bir kısmını bana mı yolladın?
Kırpiğimin ucu seni istiyor...
9/8/2026
Herkes uyuyor ne güzel..
Her şey bana kaldı. Gece, gökyüzü, müzik, kaldırımlar, hayaller..
Herkes uyuyor işte. Ben kaldım gecede yine. Ben hep kalıyorum gecede..
Sonra iyice kararınca gök, içine doğuyor güneş..
Hani her doğum sancır ya, güneş neyin sancısını çekiyor gecenin kalbinden çıkarken?
Güneş kadar vefalısını görmedim. Batsa da yıldızları ve Ay'ı bırakıyor. Onun yokluğu karanlığın adı.
Ve şimdi herkes uyuyor, yıldızlar bana kaldı, Ay bana..
Ben bu hikayede tek bir kişi değilim; içimde hem Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun kelimelere sığınan tarafı var hem de Mari Gerekmezyan’ın sessizce yanmayı kabullenen hali, çünkü ben de tıpkı onlar gibi yanlış bir zamanda doğru duyguyu bulanlardanım.
Seviyorum ama bu sevginin bana ait bir geleceği olmadığını bile bile, her seferinde kendimi biraz daha yazıya dökerek, biraz daha eksilterek; bazen ona seslenen bir şairim.
Biliyorum, bazı aşklar yaşanmak için değil, insanın kendine ne kadar dayanabileceğini göstermek için var ve ben şimdi tam da o yerdeyim.
Hem yazanım hem yanan, hem kalanım hem kaybolan..