Bir roman okurunu dönüştürebilir. Ama aynı roman okuru avutabilir de. Avutmak bi merhamet midir, yoksa zarif bi uyuşturma mı? Eğer metin okurun yarasına tuz basmıyor, sadece pansuman yapıyorsa, bu etik midir estetik midir?
Hayat sanıldığı kadar uzun değil. Sadece tekrarları çok.
Aynı hatayı başka yüzlerde deniyoruz. Aynı umudu başka şehirlerde arıyoruz. Sonra “kader” deyip geçiyoruz.
Kader değil. "Cesaret eksikliği"
Hayallerini öldürmez insan.
Sadece konforlu bir odaya kilitleyip anahtarı “mantık” diye etiketler.
Sonra da “kısmet değilmiş” der.
Ne zarif bi cinayet ama.
simebkan