Oblomov içini çekti:
-Ah! Bu hayat, dedi.
-Nesi varmış bu hayatın¿
-İnsana rahat vermiyor. Başını derde sokuyor. Ne olur, şöyle bir yatıp uyuyabilsem. Hiç kalkmadan.
Reklam
Bazen şeytana kapılır, gözleri kararır, ne yaptığını bilmez olur, kafasını duman bürür.
Geceler bitip tükenmek bilmeyecek, günler birbirinden tatsız, birbirinden sıkıntılı, renksiz
geçecekti. Nasıl yaşayacaktı?
Reklam