İnsan... Yüzünü bile tam görebilmekten âciz mahlûk...
Öyle ya; aynada sağ sola ve sol da sağa geçtiğine göre gördüğü tam kendisi mi? Ancak birbirimizi görebiliyor yahut gördüğümüzü sanıyoruz. Bir eksiğin daha büyük eksiği de aynada tecelli ediyor. Aynada, yahut mücellâ satıhlarda... Demek kendimizden bile gizlenmişiz.
Fakat bir yeri, bir yüksekliği var ki, gözyaşının, orada fikir utanır, barınamaz ve dipsiz kuyunun suyu bu defa gökten yere çevrilmiş bir sürahi gibi kalbe dolar.