Derdi ki: “ İnsan hayatının normal amacı dört mevsimde de, yani hayatın dört çağında da fazla hoplayıp zıplamadan yaşamak ve son güne kadar hayat kadehinin hiçbir damlasını israf etmemektir:Ağır ağır yanan bir ateş ne kadar şairane olursa olsun şiddetli bir yangından daha iyidir.”
Belirli bir düzeyde kalabildiği zaman kendini mutlu sayardı.Hiçbir zaman gerçek heyecanı sahte duygulardan,samimiyi gülünçten ayıran çizgiyi aşmaz ya da geri döner,kalpsizliğin,kurnazlığın,güvensizliğin, bayağılığın kurak topraklarına düşmezdi.