Zihnimiz çöplükle programlandıktan sonra artık mutlu olmamız da mümkün değildir.
İnsandan insana, nesilden nesile aktarılan bu eğitim zinciri insan toplumları için son derece normal kabul edilir. Kendileri gibi olmanız için sizi eğiten anne babanızı suçlamayın. Onların da bildiği buydu.
Başka ne öğretebilirlerdi ki? Onlar yapabildiklerinin en iyisini yapmaya çalıştı. Bu süreçte size verdikleri zarar, kendi korkularından, kendi inançlarından ve kendi ehlileştirilmişliklerinden kaynaklanıyordu. Aldıkları programlama üzerinde hiçbir kontrolleri olmadıkları için farklı davranmaları da mümkün değildi.
Bu yüzden hayatınızda, size zarar veren annenizi, babanızı, diğer insanları ve en önemlisi kendinizi suçlamanız gerekmiyor. Ama zarara dur demenin zamanı şimdidir.
Bu yüzden başkalarına bizi reddetme şansını vermeden, biz kendimizi reddederiz. Başkalarının bize yapacağı şeyi, bizim kendimize yapmamız daha güvenlidir.
İşte bu yüzden başkalarının yanında kendimiz olmaktan korkarız. Çünkü herkesin bizi yargılayacağını, suçlayacağını, kullanacağını ve sömüreceğini varsayarız. Tıpkı kendimizin yaptığı gibi.
İlişkide varsayımlar kavgalarımızın, zorluklarımızın, sevdiğimizi iddia ettiğimiz kişileri yanlış anlamamızın nedenidir.
Her türlü ilişkide başkalarının bizim nasıl düşündüğümüzü bilmeleri gerektiğini, bu yüzden bizim istediğimiz şeyi tahmin edebileceklerini varsayarız.