Burak Kahraman
@simurgia
Sorgulanmayan bir hayat yaşamaya değer mi?
Diğer filozofların aksine aşkın ne olduğu konusunu detaylıca inceleyip nispeten doğru çıkarsamalar yapan Schopenhauer, insan doğasının insanları tercihlere yönlendirdiği konusunda haklı olsa da sadece bununla sınırlı kalıp bir takım yanlış çıkarsamalarda bulunuyor. Cinsel dürtülerin, aşkın doğasından temellendiği her ne kadar aşikar olsa da kendisinin de söylediği cümleler aslında bunu yanlışlıyor: Aşk kendisi için değil ortaya koyacağı nesne için kendini var eder.
Bu yüzden Schopenhauer'in aşk konusundaki düşünceleri her ne kadar mantıklı olsa da aşkın kökenine cinsel dürtüleri koymaktan ziyade üreme içgüdüsünü yerleştirmek daha mantıklı olacaktır. Ayrıca eklemek gerekir ki Schopenhauer'in oğlancılık ve cinsel seçimler hakkındaki incelemelerinde sadece insan doğasını temele almış olması onu sığ bir açıklama zincirine süreklemiş.
Reklam
Vahdet-i vücud fikrinin Nietzsche'nin işaret ettiği ile "üstinsan" ile buluşmasından açığa çıkmış bir felsefe kitabı.
Kitabı okurken Cibran'ın deyimiyle üryan(hem ruhen hem fiziken) olmanız lazım, çünkü Cibran bilmediğiniz kelimelerle üstünüze yeni kıyafetler bahşediyor.
"Başarmak için her yol mübahtır." anlayışı ancak bu kadar yaşanabilirmiş. Kendisini sürgüne, sefil hayata ve işkenceye boğan Mediciler otoritesine yaranmak ve kendini masuma çıkarıp sefil hayattan kurtarmak adına bu kitabı yazmış olması, Machivelli'nin ne kadar kaypak olduğunu gözler önüne seriyor. Ancak, en azından, düşüncelerini yaptıklarıyla birlikte yaşatabilen biri olması ve aydınlanmayı başarabilmesi bakımından saygıya değer biri olduğunu da atlamamak lazım.
Onun ötesinde dönemin rönesans ruhuyla birlikte aydınlanmayı başarabilmiş olan yazar insan doğasını mantıksal ilkelerle ele alarak şu cümleleri yazıyor : "... kişinin nasıl yaşadığı ile nasıl yaşaması gerektiği arasında öyle büyük bir uçurum vardır ki, yapılması gereken uğruna yapılanı terk eden kişi, çok geçmeden korunmasını değil yıkımını öğrenmiş olur; çünkü her zaman iyi insan olmak isteyen kişi, iyi olmayan onca insan arasında kesinlikle yıkıma uğrayacaktır."
İçinde sistem eleştirilerini barındıran, ufkunuzu genişletecek ve aynı zamanda içinizi sımsıcak ederek tüm duyguları size aynı anda yaşatacak bir kitap. Roman sürükleyicilik olsun, verdiği mesajlar olsun, olay örgüleri olsun sizi bir anda yakalıyor ve bırakmıyor. Kitabı okurken de ister istemez aklınıza şu kelimeler geliyor : " Hey teacher, leave that kids alone!"
Ayrıca eklemek gerekir ki bu kitap, realistlere karşı romantiklerin manifestosu olmalı!
İngilizce çevirisinden önsöz kısmında Sun Tzu'nun, Tao felsefesinden etkilenerek bu taktiksel kitabı yazdığına vurgu yapılıyor. Kitap bu yönüyle Tao felsefesini tanıtmakla birlikte insani ilişkilerdeki savaşımlarda izlenecek yolları da sunuyor. Kitabı okuduktan sonra kimilerince neden kişisel gelişim kitabı olarak kabul edildiğini anlamış bulundum.
Ayrıca kitabın sunduğu Tao felsefesi ile Stoa felsefesi arasında Apatheia temalı bağlantılar olduğunu düşünüyorum. Bu sebepten olsa gerek aklıma şu takıldı : Acaba Seneca, Stoacılığın kökenlerini ortaya atarken Tao Te Ching'ten mi esinlendi yoksa duygular konusunda aklın yolu bir mi?
Reklam