Müziği cep telefonundan açmayıp radyodan dinlemesi çok nostaljik bir histi. İnsanın ne dinleyeceğine kendisinin karar verememesi, bunun yerine hoşunuza gitsin gitmesin, ne çıkarsa onu dinlemek zorunda olmak.
Nefes nefese, "Kahretsin!" diye bağırdı. "Lanet olsun!" Ama bu öfkeden kaynaklanan bir lanet okuma değildi; sadece öz güvenli, kendi kendisini motive eden bir çığlıktı. Belki de öfkeliydi de ama bu iyi bir öfkeydi, insanı güçlendiren bir öfke.