Fâriğ olmam eylesen yüzbin cefâ sevdim seni.
Böyle yazmış alnıma kilk-î kazâ sevdim seni.
Ben bu sözden dönmezem devreyledikçe nûh-felek
Şâhid olsun aşkıma arz u semâ sevdim seni.
Reklam
Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında. Öyle yoruldum ki yoruldum dünyayı tanımaktan.
Saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda.
Acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman, acıyla uğraşacak yerlerimi yok ettim.Ve şimdi birçok sayfasını atlayarak bitirdiğim kitabın başından başlayabilirim.
ibrâhîm,
İçimdeki putları devir
elindeki baltayla.
Kırılan putların yerine
yenilerini koyan kim?
Güneş buzdan evimi yıktı,
koca buzlar düştü.
Putların boyunları kırıldı
ibrâhîm.
Güneşi evime sokan kim?
Asma bahçelerinde dolaşan güzelleri
buhtunnasır put yaptı.
Ben ki zamansız bahçeleri kucakladım
güzeller bende kaldı.
ibrâhîm,
Gönlümü put sanıp da kıranlar kim?
Eski bir hikayeden geldim sana
Kusura bakma
Üstüm başım, mutsuzluk içinde
Görmüyor musun.
Güzel olan her şeye
Biraz eksiğim
Al beni senle tamamla...
Umut, kalbin en sessiz duasıdır.
Karanlıklar içinde bile ışık arar.
Düşsen de kalkarsın, çünkü içinde bir ses "devam et" der.
Bir tohum gibi, sabırla büyür içimizde.
Bazen bir tebessümde, bazen bir gözyaşında saklıdır.
Umut varsa, her şey yeniden başlayabilir.
Reklam