Öyle her yerde konuşmayın. Yol eser rüzgar kulağımıza getirir. Hatır kalmaz, kahveye de yazık olur...
Bileti kesilmiş ama hareket saati belli olmayan yolcularız bu dünyada; nereye gideceğimizi tam bilmeden, hangi durakta bekleyeceğimizi çözemeden yürürüz hayatın kalabalık garlarında. Kimi zaman tren erken gelir, kimi zaman gecikir; ama biz yine de valizlerimizde biriktirdiğimiz acıları, sevinçleri ve umutları taşıyarak bekleriz o bilinmez vakti. Hayatın bizi ne zaman çağıracağını bilemeyiz, fakat yolculuğun kendisinin bizi dönüştürdüğünü anladığımızda, aslında varışın değil yürüyüşün değerli olduğunu fark ederiz. Bu yüzden her adım, her durak, her nefes; bilinmeyen bir varışa doğru yazılan kendi hikâyemizdir.
Bir baba, küçük oğlunun “Dünya neden bu kadar karışık, insanlar neden anlaşamıyor?” sorularına cevap vermekte zorlanınca ona bir ders vermek istedi. Gazetedeki dünya haritasını koparıp küçük parçalara ayırdı ve “Eğer dünyayı birleştirirsen, tüm sorularına cevap bulacaksın,” dedi. Çocuk parçaları masaya yaydığında harita gözünde büyüdü; fakat arkasını çevirdiğinde parçaların arka yüzünde bir insan resmi olduğunu fark etti. Dünyayı birleştirmeye gücü yetmese de insanı birleştirebileceğini düşündü ve resmi tamamlamaya başladı. İnsan resmi birleşince, doğal olarak dünya haritası da doğru biçimde ortaya çıktı. Parçaları bir araya getiren çocuk heyecanla babasına koştu. Babası gülümseyerek, “Oğlum, sen dünyayı değil insanı düzelttin. İnsan düzeldiğinde dünya zaten düzelir,” dedi.
Döktüğün beton toprağın altında bile kalsa güzel yap.
Başkası görmese de işini iyi yap.
Bu senin kazancının karşılığı değil, karakterinin yansımasıdır.