“Kendini haklı çıkarmak için her yolu deneyen insan, aslında gerçeği değil, vicdanını kandırmaya çalışır. Çünkü haklı olanın sesi değil, huzuru sakindir. Sürekli savunma hâlindeysen zaten bir yerlerde yanlış yapmışsındır. Gerçek olgunluk, hatayı kabul edebilmekte yatar; başkalarını suçlayarak değil, kendinle yüzleşerek büyür insan. Haklılığı kelimelerle değil, duruşla belli olur.”
Reklam
Hayat, bazen sessiz bir öğretmendir; insanı en çok sustuğu anlarda olgunlaştırır. Karakter, görünmeyen bir zırhtır; ne para ile alınır ne de unvanla kazanılır. İnsan, doğruyu kimse görmediğinde de yapabiliyorsa gerçekten erdemlidir. Hayatın özünde mücadele vardır, ama asıl savaş insanın kendi içindedir.Nefsiyle, korkularıyla, tembelliğiyle. Karakterli insan, kolay olanı değil, doğru olanı seçer; çünkü bilir ki geçici bir huzur uğruna vicdanını susturmak, ruhun en ağır yenilgisidir. Gerçek güç, başkalarını yönetmekte değil, kendini dizginleyebilmekte gizlidir.
Hayat bazen öyle anlar getirir ki, emek verdiğimiz, zaman harcadığımız şeyler sanki hiç fark edilmemiş gibi görünür. Fedakarlıklarımızın karşılık bulmadığını düşündüğümüzde, içimizde bir boşluk hissi oluşabilir. Kimse görmese de, aslında yaptığımız her çaba bir iz bırakır; belki bugün fark edilmiyor, belki yarın… Önemli olan, değerini bilmeden değil, gönülden yaptığımız fedakarlıkları fark edebilmek ve onlardan güç alabilmektir. Çünkü gerçek fedakarlık, görünmek için değil, iyilik için yapılan şeydir.