“Acımak!” diye bağırdı. “Bana ne diye acınsın! Diyorsun ki: Sana ne diye acısınlar? Evet!..’ Bana acımak için bir neden yok! Acımak ne, çarmıha germek gerek beni!.. Çarmıha ger onu ey büyük yargıç, çarmıha ger ve sonra acı! O zaman çarmıha gerilmek için kendi ayaklarımla gelirim sana, çünkü ben sevinçlere değil, aşağılanmalara ve gözyaşlarına susamış bir insanım!… Ve sen, içki satıcısı, senin şu şişen bana zevk mi veriyor sanıyorsun? Ben bu şişenin dibinde aşağılanmayı aradım, aşağılanmayı ve gözyaşını.. Buldum da aradığımı, buldum ve tattım… Acımak!..
Memed: “Fakir fıkaraya ne olacak ya?” diye acınarak sordu.Recep Çavuş : “Zaten bir şeyleri yoktu .Evleri de olmayıversin ne çıkar. Onların durumunu hiçbir şey değiştirmez .Her zaman oldukları gibidirler .”