Nebile Nenem kimseye, hiç kimseye, bunca derinden açmış olamazdı yüreğini. On altı yaşından bu yana mutsuz ve mutluluğu beklemeyen, ama güler yüzlü, iyilik dolu bir yaşamı ağır değilmişcesine taşıyabilmesinin sırrı buydu çünkü.
Bir vakitler az buçuk güzeldi bu kent. Bir vakitler az buçuk sevdiğim yerleri vardı. Denize baktığımda uzak ülkeler yaratabiliyordum kafamda hiç değilse. Kimi sokaklarda rüzgar eserdi. İçinize çekebilirdiniz rüzgarı. Şimdi bir vakitler kıyılarında deniz olan, sokaklarında rüzgar esen bu kenti şimdi paylaştığım insanları gördükçe dehşetli bir korkuya kapılıyorum.