Bazen yaşamak sadece gülmekten ibarettir benim için. Gerçekten içten gülebiliyorsam eğer yaşıyorum demektir. Kendimi basit şeylerin derinliğinde buluyorum çoğu zaman. Bir yağmurun sesine takılıyorum, hayranlıkla dinliyorum. Küçük şeylerin verdiği mutlulukla hayatı kucaklamak istiyorum. Öylesine yoruluyorum ki bazen tüm o söylediklerimin aksine sadece uyumak hiçbir şey düşünmemek istiyorum. Yaşamak çok külfetli geliyor. En sevdiklerimden başlıyorum üzülmeye çünkü üzenler hep onlar oluyor. Çok kalabalığım ama bir o kadarda yalnız. Samimiyetin olmadığı insan ilişkileri görüyorum insanlardan uzaklaştırıyor beni. Yanılgılarımı düşünüyorum hiç yanılmam sandığım günleri… yaşamak isteyip yaşayamadıklarımı haketmediği halde güzel yerde olanları.. hayat diyorum sonra, elbette sevinçte olacak keder de. Hayat böyle işte.