Sinem
@sinembookstagram
Balıkesir
228 okur puanı
Eylül 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Dostoyevski’nin gençlik dönemi eserlerinden biri olan ve edebiyat dünyasında adeta bir duygu fırtınası olarak kabul edilen Beyaz Geceler. Ana öykü olan Beyaz Geceler hariç birkaç tane daha öykü içeriyor. Hikaye, St. Petersburg sokaklarında tek başına dolaşan, hayal dünyasında yaşayan ve hiç arkadaşı olmayan isimsiz bir anlatıcının ağzından aktarılır. Anlatıcı bir gece nehir kenarında ağlarken bulduğu Nastenka adında genç bir kadınla tanışır. Bu tanışma ikisinin de hayatını değiştirir ve dört gece boyunca her akşam buluşup birbirlerine hayat hikayelerini, sırlarını ve yalnızlıklarını anlatırlar. Dostoyevski bu karakter üzerinden modern insanın en büyük trajedilerinden birini anlatır: Yalnızlık ve buna bağlı olarak da gelişen aşırı hayal kurma sığınağı. Okuyucu olarak onun dünyasına girdiğinizde, gerçek hayatın acımasızlığından veya sıradanlığından kaçmak için kendi zihninde devasa şatolar kuran bir adam görürsünüz. Beyaz Geceler, insanın yalnızlığından kurtulmak için sarıldığı umudun ve bir başkasını hiçbir karşılık beklemeden, onun mutluluğunu kendi mutluluğunun önüne koyarak sevebilmenin hikayesidir. Roman, trajik bir sonla bitse de geride kalıcı bir burukluk ve bir anlık mutluluğun bile bir ömre bedel olduğu felsefesini bırakır.
Keyifli okumalar.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Antoine de Saint-Exupéry’nin küçük Prens eserini her okunduğunda insanın içini ısıtan ama bir o kadar da derinlere dokunan, zamansız bir başyapıt. 90 sayfa, 1 oturuşta bitiyor. Masalsı bir dil, çizimler basit. Saint-Exupéry sana masal anlatmıyor, yetişkinlerin ne kadar saçmalaştığını hatırlatıyor. Antoine de Saint-Exupéry’nin bu eseri bir çocuk kitabı gibi görünse de aslında yetişkinlerin unuttuğu o saf bakış açısını geri kazanma rehberi gibidir. Küçük Prens'in gezdiği gezegenlerdeki tipler aynen biziz kral emretmeden yaşayamayan aslında kimseyi yönetemeyen patron tipi iş adamı yıldızları sayıp "benim" diyen adam. Sen de Excel tablosuna bakıp mutlu olmuyor musun bazen?
Sarhoş utandığı için içen, içtiği için utanan döngü. Hepsi 2-3 sayfada anlatılıyor ama kendi hayatından birini buluyorsun mutlaka. Dil çok sade çeviriye göre değişir ama İnkilap baskısı akıcı. Çocuğa okur gibi değil, yorgun bir yetişkine "yavaşla" der gibi yazılmış. Cümleler kısa, ama her cümlenin altında 3 kat anlam var. Kitabın tek eksi yani 1-2 sayfada cümleler eksik kalmış o kadar. Her yaşta farklı bir katmanı keşfedilen, elinize aldığınızda birkaç saatte biten ama etkisi ömür boyu süren bir yol arkadaşıdır bu kitap. Henüz başlamadıysanız, o yıldızların arasındaki yolculuğa çıkmanın tam zamanı. Keyifli okumalar.
Orhan Kemal'in 'ağlayarak yazdım' dediği romanı El Kızı.
Orhan Kemal'den okuduğum ilk eseri oldu. Çok severek okuduğum akıcı ve yalın diliyle zorlanmadan gayet rahat bir şekilde okursunuz 400 sayfalık bu güzel eseri.
Orhan Kemal’in "El Kızı" romanı, toplumun vicdanını ve aile kurumunun karanlık köşelerini en iyi deşen eserlerden biridir. Kitabın sonlarına yaklaşırken hissettiğin o "adalet" arayışı, okuru tam olarak bırakmak istediği yerdir. Bu kitap sadece bir aile dramı değil, "el kızı" olarak yaftalanan bir kadının, bir yabancının, kapalı bir aile yapısı içinde nasıl öğütüldüğünü gösterir. Hacer karakteri üzerinden, dürüstlüğün ve saflığın, dedikodu ve önyargı karşısında ne kadar savunmasız kalabileceğini iliklerine kadar hissediyorsunuz. İlk 20 sayfada anlıyorsun: Bu kitap seni üzecek. Ama ağlatmak için değil. Orhan Kemal "bakın ne kadar acı çekiyor" diye ajitasyon yapmıyor. Sadece Nazan'ın hayatını önüne koyuyor ve "buyur" diyor. Kitabı okurken sinir. Çaresizlik. Sonra yine sinir. Evdeki herkesin yükü onda. Kaynana desen ayrı bir dert, koca desen başka. Adam evde yok gibi. Nazan konuşsa suç, sussasa suç. "El kızı" lafını her duyduğunda senin de için daralıyor. Çünkü biliyorsun, mesele sadece bir kelime değil. Bir evde istenmemek, fazlalık gibi hissetmek. En can yakan tarafı da şu: Nazan kötü bir karakter değil. Saf, iyi niyetli. Ama sistem onu eziyor. Ekonomik özgürlüğü yok, sırtını dayayacağı kimse yok. Orhan Kemal bunu sana bağırarak değil, mutfaktaki tencerenin sesiyle, yırtılan çorapla, kaynananın imalı bakışıyla anlatıyor. 1960'ta yazılmış ama hâlâ güncel. Bugün de bir sürü Nazan var. İsimler değişmiş, şehirler değişmiş ama "el kızı" muamelesi aynı. Kitabı kapatınca Mazhar'a kızıyorsun, kaynanaya sövesin geliyor, ama asıl kızdığın şey düzenin kendisi oluyor.
Sabahattin Ali’nin Yeni Dünya’sı, 13 öyküden oluşan ince bir kitap genelde 120-130 sayfa civarı ve yazarın öykücülüğünde önemli bir durak.. Kitap boyunca Anadolu’nun yoksul, kenarda kalmış insanlarını çok yakından, neredeyse röportaj gibi ama edebi bir ustalıkla izliyorsun. Köy hayatı, kasaba, düşkün kadınlar, memurlar, çocuklar, hastalar, mahkûmlar… Hepsi var. Sabahattin Ali, "küçük insan" dediğimiz; gündelik dertleri, ekmek kavgası ya ama her şeyden önemlisi onuru olan karakterleri anlatmakta usta. Yazar, dış dünyadaki sefaleti anlatırken bile karakterlerin iç dünyasındaki fırtınaları asla ihmal etmez. Bir insanın neden boyun eğdiğini ya da neden isyan ettiğini en saf haliyle önümüze serer. Modernleşen veya değişen dünyaya ayak uyduramayan insanın içsel huzursuzluğu kitabın ismindeki o "Yeni Dünya" ironisiyle birleşir. Eğer insanın içindeki o karanlık ama umut dolu labirentlerde dolaşmayı seviyorsan, bu kitap seni çok etkileyecektir. Sabahattin Ali’nin en büyük gücü, gözlem gücü ve empati. Karakterlerin konuşmaları, halleri, suskunlukları o kadar doğal ki, okurken resmen o köy odasında, o tozlu yolda veya o hastane köşesinde hissediyorsun kendini. Dil çok temiz ve akıcı; bir solukta okunuyor ama her öyküden sonra biraz durup düşünüyorsun. Kimi öyküler daha realist ve toplumsal eleştiri ağır basarken, kimileri (özellikle sonlara doğru) daha duygusal ve şairane. Genel olarak hüzünlü ama gerçekçi bir kitap. Kitaptaki "Hasanboğuldu" gibi bazı hikayeler o kadar ikoniktir ki, bittikten sonra bir süre boşluğa bakmana sebep olabilir. Bu kitabı bitirdikten sonra üzerine konuşmak istersen, en çok hangi hikaye seni etkiledi merak ederim. Keyifli okumalar.
Türk sinema tarihçisi ve yazar Giovanni Scognamillo’nun kaleme aldığı "Mumyanın Mezarı". Scognamillo, özellikle fantastik, korku ve gotik edebiyat üzerine Türkiye’deki en yetkin isimlerden biri olduğu için bu eser, türün meraklıları için oldukça özel bir yere sahip. Bana çok hitap etmeyen karışık bulduğum ilk bölümlerden itibaren başlayacak sandığım bir ama öyle olmayan kitap oldu. Kitap parça parça hikayelerden oluşuyor öncelikle asıl kitaba ismini veren "Mumyanın Mezarı" kitabın sadece yetmiş sayfasından ibaret diğer olaylar ne alaka cidden anlamadım.
Eser bazı okurlar için hikayenin daha da genişletilmeye müsait olduğu hissi uyanabilir; karakter gelişiminden ziyade "olay ve atmosfer" ön plandadır. Fantastik ve gotik edebiyata aşina olmayan okurlar için bazı betimlemeler veya temalar başlangıçta alışılagelmişin dışında kalabilir. Eğer çok kanlı, "slasher" tarzı veya çok hızlı aksiyon içeren modern bir gerilim romanı bekliyorsanız, kitabın temposu size biraz yavaş veya daha çok "atmosfer odaklı" gelebilir. Yine de, türün hayranları için gerilimli atmosfer ve gizemli olaylarla dolu bir okuma deneyimi sunuyor. Her kitapseverin kütüphanesinde genel bir yer bulmaktan ziyade, belli bir zevk anlayışına sahip okurları hedefleyen bir eser. Eğer bir kitabı okurken olayların hızından ziyade, yaratılan dünyanın kasvetini, kokusunu ve rengini hissetmekten keyif alıyorsanız bu kitap tam size göre.
Keyifli okumalar.
