Elif Altıparmak
@sislihisler
30 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Bir gün,bir yerde oturuyorduk.Ben gidecektim;işim vardı.Sen, “Sen gitsen,yapman gerekeni yapsan;ben de burada beklesem seni” dedin.
İçim ışıldadı—ne güzel bir olanaktı bu:-
Sen,beklerken, ‘akıl gözü’nle benim yaptığım işi izleyecektin;ben de,işimi yaparken,sürekli,senin orada bekleyişini—beklediğini—‘göre’cektim.
Ayrıyken,birlikte olacaktık.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Öyle konuşurduk sen ile ben,o dille—öylesine yakın olurduk ki,bazen garip bir duygu duyardım:akıllarımız öpüşüyormuş;zihinlerimiz sevişiyormuş gibi—biribirlerinin içine girmiş,orada buldukları yollarda el ele yürüyorlarmış gibi...
İnsanca özlemler dünyaya uymuyorsa,
bozuk olan dünyadır;insanca özlemler,değil...
Sana kendimden bir şey getirmiştim.
Bir yerde oturuyorduk,konuşarak.Nasıl olduysa, garsonlar masayı toplarken, getirdiğimi de alıp kaldırmışlar.Çıktık.Bir araca tam bindik ki, senin aklına geldi—çantana bir baktın,ve hemen,”İniyoruz”dedin.İndik.Geri gidip bulup aldık sana getirdiğimi; araç sırasına geri döndük.
O,kesin,”İniyoruz”demen, belirleyiciydi—içime ışık dolmuştu,sen bunu söyleyince—
Her şeyi,apaçık, ortaya koyuyordu:-
Önem veriyordun —benim olan;benden sana gelen,önemliydi senin için—kararlıydın:-
En temelidir bu,ilişkinin: önem vermekte kararlı olmak.
Bunun önemi de,hiçbir ön düşünce taşımamasında:öyle,kendiliğinden,oluşuvermesinde;sanki,hiç düşünülmeden, hesaplamadan,amaçlanmadan,yapılıvermesinde.