Çünkü insan denilen varlık, sadece ebeveynlerine ve o ebeveynlere benzeyenlere güvenebilen aptal bir çocuktu. Hatta bütün hayatı, anasıyla babasından farklı görünen herkesten korkmak ya da nefret etmekle geçiyordu. Ne de olsa insan bir türlü büyümüyor ve hep çocuk kalıyordu. Çünkü kurduğu toplum tersine işleyen bir kuvöz gibiydi. Insanın duygusal zeka gelişimini mutlaka bir noktada durduruyor, hatta geriletiyordu. Öyle olmasa, tekerleğin icadı dahil, tüm insanlık birikimini kullanarak binbir güçlükle gittiği Ay'a, ülkesinin bayrağını diker miydi? Aptal bir çocuk gibi...
İnsanların birbirini öldürmesini engellemeye çalışmak, insanı inkâr etmekten başka bir şey değil! İnsanlığın nasıl ilerlediğine baksana! Bütün teknolojik gelişimi savaş üstüne kurulu! Bütün ekonomisi! Kültürü, dili, düşünceleri, her şeyi! Çünkü insan savaşmak için var!