Bu dünyada bu kadar insanlık dışı acı ve dehşetin bulunduğu bir yer olduğu aklımın ucundan geçmezdi; kaderimin yükünü birazcık hafifletmek istiyorsan, beni suskunluğumla baş başa bırak.
Tüm insanları gözlerimle görüyor, kulaklarımla duyuyorum; can verenlerle ölüyor, yaralanmış ve bir köşede unutulmuş olanlarla acı çekiyor, ağlıyorum; birinin vücudundan kan aktığında, yaranın acısını hissediyor, üzüntüden kahroluyorum. Ayrıca henüz gerçekleşmeyeni, uzakta olanı, çoktan olmuş biten ve yakın olan kadar apaçık görüyorum; çıplak beynimin çektiği acının sınırı yok…
Onlarca ve yüzlerce yıldır insanlara boşuna vicdan, akıl, mantık aşılamaya ve bilinç kazandırmaya çalışmıyorlar. Asıl önemli olan bilinç. İnsan acımasız olabilir, tüm duyarlılıklarını yitirebilir, kan, gözyaşı ve ıstırap görmeye alışabilir, örneğin, kasaplar, bazı doktorlar ve askerler gibi, ama insan gerçeği öğrendikten sonra onu nasıl yadsıyabilir? Bence bu olanaksız.