Sıla Bülbül
@slablbl1
Okumak iptilâdır, müptelâlara selam olsun!
39 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Ne yaşadıysanız yüzünüze yansır. İnsanın yüzü bir kitap gibi okunabilir. İfadeniz bomboşsa da bir şey yaşamadığınız fark edilir. Bundan kurtulmak mümkündür; yaşayın, monotonluktan uzaklaşın, gezin, görün, keşfedin, başkalarıyla ilgilenin, sevin. Bunları dolu dolu yapın ki izleri yüzünüze yansısın. Yüzünüz ifadesiz kalmasın.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Her türlü zorbalığın toplum tarafından makul ve yerinde bir gereklilik olarak karşılandığı, beraat kararı gibi her türlü merhamet göstergesinin toplumda tatminsizlik ve intikam duyguları uyandırdığı bir dünyada adaleti düşünmek gülünç değil midir?
Hikaye, Andrey Yefimıç'ın doktor olarak çalıştığı bakımsız, eski, kasvetli hastanede, akıl hastalarının kaldığı Altıncı Koğuş' da geçer. Bulunduğu taşra kasabasının sıkıcılığından yakınan ve çevresinde konuşabileceği "zeki" insan sıkıntısı çeken Andrey, kendisine arkadaş olarak Altıncı Koğuş' un hastalarından, eğitimli ve eski bir memur olan Ivan Dmitriç Gromov'u seçer. Ancak doktorun her geçen gün daha çok hoşuna giden bu sohbetler onun açısından hiç umulmadık sonuçlara yol açacaktır.
Rusya'da 19. yy'da giderek artmakta olan nihilist aydınlara bir eleştiri olan öyküde, Doktor Andrey Yefimıç bozuk işleyen düzenin farkında olan ancak bunun için kılını kıpırdamayan bir aydındır. Ona göre bütün bu bozukluklar da düzenin bir parçasıdır ve bunların kendiliklerinden yok olması beklenmelidir. İdare gücü göstermek ve acıyı küçümsemek, acıdan kurtulmak için yeterlidir. Hastahanede "deli" sıfatıyla yatmakta olan Ivan Dmitriç'e göre ise hiç acı nedir bilmemiş, aşağılanmamış bir aydın safsatasından başka bir şey değildir. Gerçeklikten kopuktur ve hayatın akışına aykırıdır. İkili arasında devam edip giden diyaloglar... Gerçekte kim akıllı ve deli olan kim diye sorgulatıyor okuyucuya..
Ruhu ölmüştü zaten geriye kalan tek şey bedenin de ölmesiydi Madame de prie adında sarayda yüksek mertebede olan bir kadının, hep beğenilmiş, kadınlar tarafından kıskanılmış, saygı duyulan, para, şöhret, makam mevki sahibiyken aniden dibe vurmasını yani çöküşünü anlatan bir kitap.
Mademe ölürken bile egosunu düşünüyor ölümüm insanlar tarafından ilgi çeksin hep konuşulsun düşüncesinde ama sonu tam bir hüsran madame'in istediği gibi olmuyor. Ölümü kimsede bir etki yaratmıyor.
Kitabın sonunda da diyor ya;
İnsanlık tarihi davetsiz misafirleri sevmezdi ; kahramanlarını kendi seçer, ne kadar usandıcı bir çabaya girerlerse girsinler hakkı olmayanları acımasızca geri çevirirdi...
