Şimdi bir ağacın gölgesine sarılsam Vera..
İplik iplik dökülsem rüzgara,
O estikçe ben kırılsam..
O estikçe ben toprağa yanaşsam.
Bazen aklım almıyor. Onu yalnızca ben, hem de öylesine içten, öylesine dolu dolu severken, ondan başka hiçbir şey görmez, bilmezken, ondan başka hiçbir varlığım yokken, nasıl olur da onu bir başkası da sever, sevebilir..
Ah, bu boşluk! Göğsümdeki bu korkunç boşluk! Yalnızca bir kez, yalnızca bir kez yüreğime bastırabilsem onu..
... bazen bir anlığına beni yerimden sıçratıp kendime getiren bir cesarete kapılıyorum, o an nereye gideceğimi bilsem koşa koşa giderim.