... işte o zaman dünyanın en mutlusu olmuş gibi bahar gözlerinde belirirdi, ellerine şeker değil mevsimler konardı.. Gökyüzü tebessümüne inerdi.
Şimdi Vera, o kaldırımları adımlarken hüznümü öpüyorum artık (...) kimseye göstermediğim yaralarımı bir bir teskin etmeye çalışırken babamdan kalma neşemi bir çeşmenin altında buluyorum.
" Tanrı'ya onu bana bağışlaması için dua edemiyorum; ama yinede o sanki bana aitmiş gibi geliyor.
Tanrı' ya onu bana vermesi için dua edemiyorum; çünkü o bir başkasına ait. "
İnsan bazen unutulmaya değer bir şey olmak istiyor sevgili Vera.. Gövdesi kırık omuzlarından tutar gibi bir çiçeği, öylece yaşamak istiyor. Yaralarından bi haber, ayaklarına vurmuş sayısız yılgınlıklardan kaçmak istiyor..
Bir kahvehanenin önünden başını eğerek geçiyor bir çocuk.. Gözleri hasreti ıskalar gibi... Dokunsa kanayacak yaralar gibi usulca yürüyor, usulca ölüyor belki de bilemedim. Şu sıralar yaşamakla ölmeyi karıştırır oldum Vera.. Sahi insan yaşarken gömülür toprağa değil mi ?