Diyorlar ki: “İşte mutsuz olmak da bu zaten: Kendini budalalığın büyüsüne kaptırmak, yanılmak, aldanmak, hiçbir şey bilmemek.”
Ben de onlara derim ki: Orada eksiğiniz var beyler! Bunun anlamı insan olmaktır. O nedenle mutsuz olma sıfatını kullanmanıza anlam veremiyorum; böyle doğmuşsunuz bir kere, harcınız bu, yapınız bu, ortak mirasınız bu nitekim.
Kendinden nefret eden biri bir başkasını sevebilir mi? Böyle biri kendiyle kavgalı olan başka biriyle uyum içinde olabilir mi? Kendine eziyet çektirip yine kendi kendine çokbilmişlik taslayan böyle bir insan başka birine huzur verebilir mi?