Hakan
@slavepenguin
Şu anda okuduğu kitap
Hava kararıyordu. Köşeden bir genç kızla bir genç adam göründü kolkola. Delikanlı bir şeyler anlatıyordu, genç kız da başını sallıyordu. “Bana kalırsa filim biraz karışıktı,” dedi genç adam. “Bazı yerini anlamadım.” “Canım,” dedi kız, “Sonunda çocuk ölüyor işte.” “ Aptal,” dedi delikanlı, “ O kadarını biz de anladık.”
26 Mart 1973
Reklam
Fakat benim de sevmeğe hakkım yok mu albayım?
-Yok.
Peki albayım. Ben de susarım o zaman. Gecekondumda oturur, anlaşılmayı beklerim. Fakat albayım, adresimi bilmeden beni nasıl bulup anlayacaklar? Sorarım size: Nasıl? Kim bilecek benim insanlardan kaçtığımı? Ben ölmek istiyorum sayın albayım, ölmek. Bir yandan da göz ucuyla ölümümün nasıl karşılanacağını seyretmek istiyorum. Tehlikeli oyunlar oynamak istiyor insan: bir yandan da kılına zarar gelsin istemiyor.
“Ben adam olmam. Ben, tek başıma yaşamalıyım, başkalarını zehirlememeliyim. Dama çıkıp ulumalıyım kurtlar gibi”
“Kediler,” dedi Albay, “Miyavlarlar.”
Hikmet gülümsedi;”Sizi de bu mizah duygusu kurtarıyor albayım.” Ellerini iki yana açtı: “Ne yapalım? Şehir kurtları da yer darlığı dolayısıyla dama çıkıyor.”
İyi bir öğrenci değildim. Hepiniz dünya çapındaydınız. Devler savaşı yapıyordunuz. Herkesin gözüne bakmak zorunda olduğumu sanıyordum. Savaş bitsin istiyordum; fakat, anlaşmaya hiç niyetiniz yoktu. Sizleri izlemekten yorulmuştum. Acaba şimdi ne yapacak? Bu söze kızdı mı? Düşünür dururdum. Sonra, kendimi teselli ederdim: Onlar kendi başlarının çaresine bakarlar. Oyunlarınızı heyecanla seyreden saf bir seyirci gibiydim.