Hayatın ikinci yarısında, sürekli tatmin bulmayan mutluluk arzusunun yerini talihsizlik endişesi alır. Buna bir çıkış yolu bulmak objektif olarak yine de mümkündür: Nihayet artık bu varsayımdan kurtulmuşuzdur, sadece huzur ararız ve olabilecek en acısız hayatı isteriz…
Hayat zar atmaya benzer: İkisi için de plan yaparız fakat bu satrançta rakibin, hayatta da kaderin kendi isteğini yapma şartına bağlı kalır.
“Fakat hiçbir şey insanın dikkat çekmeyecek şekilde davranması ve başkalarıyla pek az, kendiyle ise bol bol konuşması kadar fayda sağlayamaz.”
-(Güven açısından Seneca’nın 105. Mektubu)