Gatsby yeşil ışığa, her geçen yıl bizden uzaklaşan o heyecan verici geleceğe inanmıştı. O gelecek kaçtı bizim elimizden; fakat bunun bir önemi yok, yarın daha hızlı koşacağız, kollarımızı daha uzağa uzatacağız... Ve güzel bir sabah...
İşte böyle ilerliyoruz, bizi sürekli geçmişe atan akıntıya karşı mücadele eden gemiler gibiyiz.
Bana söylediği her şey, hatta dizginlerinden boşanmış duygusallığı, bana bir şeyi... çok uzun zaman önce bir yerlerde duymuş olduğum yakalanamaz bir ritmi, yitip gitmiş sözcük kırıntılarını hatırlattı. Bir an için, ağzımda bir cümle şekillendi ve sanki nefesten daha güçlü bir şey onlarla boğuşuyormuşçasına dilsiz insanlarınki gibi dudaklarım aranlandı. Fakat hiçbir ses çıkmadı ve neredeyse hatırladığım şey, sonsuza kadar ulaşılmazdı.