Zaman geçer, vakit akar.. İnsan yorulur, insan yoğrulur. Acıyla, hüzünle en çokta zamanla yoğrulur. Sonra biraz büyümek telaşı sarar, acıların arasından filizlenen büyümek telaşı. Yeni yaş almanın sevinci ölüme bir adım daha yaklaşmanın kederi bürür içini.. Arada kalmışlıklarla harmanlanır sonra üzerine biraz da kaygı serpiştirilir. Kıvama gelince her şey değişir birdenbire. Kimlik karmaşası sona erer insanın... İçinde bulunduğu durumu kabullenir. Ardından hayat denen ısısı yüksek fırına sürülür insan. Kargaşası bitmeyen dünyadan elini eteğini çeker. Yıllardır cefasını çektiği "ben" olma telaşesinin şimdi sefasını sürmek vakti..