geleceğe güvenmiyor oluşumuz, geçmişimizden kopmamızı zorlaştırır. geçmişte kim olduğumuz konusundan bir türlü uzaklaşmayız.arka bahçelerde kurulan ikinci el eşya sergilerinde arkeoloğu oynayan bütün yetişkinler, çocukluktan kalma nesneler arayanlar, hepsi korkmuş durumdalar. değersiz çerçöpler, mukaddes emanetlere dönüşüyor. kızmabirader. hulahup. az önce çöpe yolladığımız şeyler için nostalji duymamızın tek sebebi, gelişimden korkuyor olmamızdır.
insanların neden uyuşturucu kullandıklarını anlamaya başlıyorum. çünkü zamanın sınırlı olduğu, kanunlar ve emirlerle dolu ve mülkiyete dayalı bu dünyada insanların yaşayabileceği tek gerçek kişisel macera bu.