Selen
@slntaylan
l' art pour l' art
Şu anda okuduğu kitaplar
Hiç kimse birbirini anlamıyordu. Herkes gerçeğin sadece kendisinde olduğunu sanıyor, başkalarına bakarak ıstırap çekiyor, bağrını dövüyor, ağlıyor, ellerini ovuşturuyordu. Kimi ne şekilde yargılanacaklarını bilmiyorlar, neyin iyi, neyin kötü olduğu hakkında anlaşamıyorlardı. Kimi suçlamak, kimi aklamak gerektiğini bilmiyorlardı. Birbirlerini anlamsız bir öfkeyle öldürüyorlardı.
Sekiz yıl sonra daha henüz sadece otuz iki yaşında olacak ve yeniden yaşamaya başlayabilecek olmasının ne önemi vardı ki? Niçin yaşayacaktı? Neyi amaçlayacaktı? Neye yönelecekti? Sırf var olmak için mi yaşayacaktı? Ama o evvelden bir fikir, bir umut, hatta bir hayal uğruna varlığını bin defa feda etmeye hazır değil miydi? Salt var olmak ona her zaman az görünmüş ve o daima bundan fazlasını istemişti. Belki de sırf isteklerinin bu gücünden dolayı o zamanlar kendisinin, öteki insanlardan daha fazla birtakım haklara sahip olduğuna inanmıştı.
Gururu derin bir şekilde yaralamıştı; işte onu hasta eden de bu yaralı gururu olmuştu.
''Böyle mi, tüm bunlar böyle mi olmalıydı?''
''Acaba durmak ve her şeyi düzeltmek... ve teslim olmaya gitmemek mümkün değil mi?''
Aslında hepsi yaradılışları gereği, haydut ve aşağılık; hatta daha da kötüsü, hepsi budala! Ah, bu insanların hepsinden nasıl nefret ediyorum!