•bed
@slowreader_
•|𝙼𝚢 𝚜𝚎𝚌𝚛𝚎𝚝 𝚝𝚊𝚕𝚎𝚗𝚝 𝚒𝚜 𝚐𝚎𝚝𝚝𝚒𝚗𝚐 𝚝𝚒𝚛𝚎𝚍 𝚠𝚒𝚝𝚑𝚘𝚞𝚝 𝚍𝚘𝚒𝚗𝚐 𝚊𝚗𝚢𝚝𝚑𝚒𝚗𝚐.
165 okur puanı
Mart 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
İç çekti. Annesini çok özlemişti. Kaç kitap okusa bu içindeki hasret için birkaç kelimeyi birleştirip bir cümle kurabilirdi?
Kaç kitap bir hasret ederdi? Iç çekti. Tekrar. Yeniden. İç çekti.
Hasret önce dudaklarını büzdürdü, sonra omuzlarını sarstı ve bir çocuk gibi ağlamaya başladı. Annesini çok özlemişti. Sessizdi, zararsızdı. Kendi kendine susacaktı. Bu da mecburi yetişkinlikti. Yoksa bir çocuk gibi tepine tepine ağlamak istiyordu. "Acaba bu kitabı okudun mu anne?" diye sordu.
Bir kuş kanat çırptı gökyüzünde. Ecevit, annesi kabul etti. Annesi ona selam gönderdi dese ne olurdu ki? Bu kendini kandırmak mıydı? Öyleyse de öyleydi.
Kendini kandırmak da onun hakkıydı. Gözyaşlarını sildi. Kitabına döndü.
Rasgele bir sayfa açtı. Sayfa otuz bire denk geldi. Kader bu ya, insanın ne yakasını ne de paçasını bırakırdı. Yalnızlık yazıyordu başlığında. Ne yaman bir duygu. Şiir yazılıyor, kitap yazılıyor ama biraz olsun azalmak bilmiyor.
Asırlık bir his bu. Bir günlük tahribatı bile yüzyıllık. Ne büyük şey bu yalnızlık. İnsanı annesiz, babasız hissettirmiyor yalnızca. Vatansız, bayraksız da hissettiriyor. Bu daha ağır. İnsan annesiz babasız bile dayanabiliyor bu hisse ama topraksız katlanamıyor.
“Ben Atilla Akın’ın kızı olmamak için her şeyimi verirdim. Ama onun kızıyım işte. O mâlikanenin en güzel odasında yaşayan…” 𝐴𝑚𝑎 𝑜 𝑜𝑑𝑎𝑑𝑎 𝑒𝑠𝑖𝑟 𝑡𝑢𝑡𝑢𝑙𝑎𝑛. “Sınırsız yemekler içinde istediğini seçen…” 𝐴𝑚𝑎 𝑠𝑎𝑑𝑒𝑐𝑒 𝑘𝑢𝑟𝑢 𝑏𝑖𝑟 𝑒𝑘𝑚𝑒𝑘 𝑣𝑒 𝑏𝑖𝑟 𝑏𝑖𝑠𝑘ü𝑣𝑖𝑑𝑒 𝑔ö𝑧ü 𝑜𝑙𝑎𝑛. “Varlık içinde büyüyen bir insanım ben. Lanet olsun ki Atilla Akın’ın kızıyım!”