Umut etmenin, sabrın, başımıza gelen kötü şeylerin de anlamlı olduğunu , gözden kaçan ama aslında içimizde hep var olan çocukluğumuzun etkilerini kalbe dokunarak bazen hüzün uyandıran bazen de neşe uyandıran bir şekilde anlatılmış. Her bir karakter günlük hayatımızda karşılaştığımız insanları hatırlatıyor gibi. İçi sımsıcak yapan, tek solukta okunacak bir kitap..
Beni en çok etileyen karakterler ise Mehmet Efendi ve Kızı oldu..
"Zamanında Mehmet Efendi kızına geç kalmıştı, şimdi de Ayşe babasına.. Anlamıştı. Ama her şeye rağmen ikiside oradaydı ve sevmek için hâlâ geç değildi..
"Baba ,gitme baba.Çok korkuyorum.
Mehmet Efendi dizlerine yatan kızının kulağına eğildi, saçlarını okşarken fısıldadı :
"Korkma korkma , ben seni korurum."